3 μέρες μόνο

Για τρεις μέρες θα είμαι εκτός...
Είναι η πρώτη φορά που ταξιδέψω χωρίς εσάς...
Η μία μου πλευρά την ονειρεύεται αυτή τη στιγμή, ακριβώς την ώρα που θα απογειώνομαι και θα αφήνω πίσω ό,τι με βασανίζει στα κρυφά ή στα φανερά, και θα βολεύομαι καλύτερα στη στενή θέση του αεροπλάνου, θα κλείνω τα μάτια και θα αναγεννώ τα κύτταρά μου με ανακούφιση και θα διαχειρίζομαι τη σιωπή μου τόσο σοφά.
Η άλλη μου πλευρά όμως θα είναι μονίμως κολλημένη στο κινητό και τις φωτογραφίες, στις σκηνές συγκίνησης, στα γέλια της και στα δικά σου αστεία...

Εντάξει δεν είναι τόσο τραγικό, 3 μέρες μόνον. [Δεν νιώθω καν ενοχές, 3 μέρες μόνον...
Είναι ένα καλό τεστ αντοχών, για 3 μέρες -σούπερ αρκετό αλλά...]

-Tι σε προβληματίζει τότε, θα μου πεις....
-Η απουσία. Τρεις μέρες μόνον πως μπορεί να τις μετρήσει μία ύπαρξη όταν ακόμη δεν ξέρει να μετρά, ούτε καν τα δακτυλάκια της (1,2,3,4,5,6,7,8,9,10!). Αυτή η 3ημερη απουσία μου θα ρεφάρει την 3ημερη εβδομαδιαία παρουσία μου ή θα με ψάχνει ενώ εγώ θα σκέφτομαι τα σκουφάκια που θα της φορούσα αν την έπαιρνα μαζί μου;

Στη θέση τους!

Σου είχα δωρίσει κάποτε τον μικρό πρίγκιπα... Θυμάσαι;
Τώρα πουθενά δεν ταιριάζει, δεν χωρά, δεν υπάρχει κάποιος τοίχος διαθέσιμος να τον φιλοξένησει.
Δεν πειράζει.
Με παρηγορεί η σκέψη ότι ο δικός μου πρίγκιπας (μου) ταιριάζει, χωράει παντού, δίπλα μου κάθε βράδυ, στο ξύπνημα της ημέρας.
Οι χάρτινοι μπορούν να περιμένουν, κάποια στιγμή θα βρουν τη θέση τους, δεν μπορεί...


Υγ
«Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.»
«Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου...», έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι' αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...»
«Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.

Στην ψυχή των μικρών πραγμάτων και των μεγάλων ανθρώπων...

Τυχαίνει μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι να περνούν από δίπλα σου με μαλλιά αφάνα και γυαλιά στα αυτιά, με βλέμμα διψασμένο αλλά ντροπαλό, να περπατούν αθόρυβα κοντά σου και ούτε καν να αφουγκράζεσαι τον ήχο των βημάτων τους.
Και έπειτα, σε κάποια άλλη στιγμή, σε κάποιον άλλο χώρο, που έχεις αφήσει τις θέσεις σου κενές να καθίσουν και άλλοι, να τους γνωρίσεις καλύτερα, να πιάσεις κουβέντα μαζί τους, με ενδιαφέρον να μάθεις τις ιστορίες που κουβαλούν, τότε εμφανίζονται ξανά και εισβάλλουν.
Εισβολή χαρούμενη καλοδεχούμενη και φιλική...

Κι ύστερα ξετυλίγονται τα άγχη, οι φόβοι, τα παράπονα, αυτά που νήμα νήμα πλέκουν τις συζητήσεις μεταξύ μας και μεγαλώνουν και ωριμάζουν μαζί μας, μέρα με τη μέρα...
Και αργότερα, γυρίζει πάλι η στιγμή και οι καταστάσεις μας απομακρύνουν αλλά το ενδιαφέρον πάντα υπάρχει, η χαρά όταν ο άλλος δημιουργεί είναι πάντα αυθεντική, η περηφάνια για αυτούς που δεν το βάζουν κάτω και επιμένουν να αφήσουν το graffiti σημάδι τους στον τοίχο είναι που με κάνει να σκέφτομαι πόσο ωραίο είναι να βλέπεις τους φίλους/συναδέλφους σου να προχωράνε παρακάτω.
Να κλείνουν την πόρτα πίσω τους μετά τις 6 και να ανοίγουν έναν ολόκληρο κόσμο μπροστά τους σαν την μικρή Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.
Να δίνουν σημασία στη φωνή των μικρών πραγμάτων, να ακούνε τη ψυχή τους, να τα αγκαλιάζουν, να τα προστατεύουν, να τα προφυλάσσουν...
Να ανακατεύονται με το πλήθος και να μην γίνονται ένα με αυτό...
Να θυμάσαι: Δεν είσαι μικρή (μου) Nad σε αυτόν τον πελώριο πλανήτη. Είναι οι άλλοι που σκέφτονται -πολλές φορές - σαν νάνοι...

Πολλές οπτικές...

...όπως και οι γνώμες, το θέμα είναι πώς και από που βλέπει κανείς...

[....αλογοουρά
....η άκρης του σχοινιού μιας καμπάνας
...κομμάτι από κουρτίνα
...σχοινάκι για διελκυστίνδα
.... η άκρη ενός σχοινιού προτού γίνει θηλιά...]

Υγ. Να θυμηθώ να το θυμάμαι αυτό: κανείς δεν βλέπει όπως εσύ τα πράγματα, ο καθένας τα βλέπει πάντα με τη δική του οπτική.Κοινότυπο αλλά πραγματικό.

Move on

Λίγες σκόρπιες σκέψεις... μόνο και μόνο για να μου θυμίζουν τις σημαντικές αλλαγές

Στις 24/9 μετακόμισα από βόρεια στα νότια, έπειτα από 10 ολόκληρα χρόνια, ούτε μία μέρα σκόντο. Ίσως η απεξάρτηση των βορείων να μου πάρει καιρό, να μη θέλω να αναρρώσω από τους παλιούς χειμώνες και τα δροσερά πρωινά αλλά χρειάζεται...
Είναι αυτό το βήμα που πρέπει να κάνεις, να προχωρήσεις, αυτό που είτε σε πάει μπροστά είτε σε ρίχνει στο κενό, ποτέ δεν ξέρεις τι υπάρχει κάτω από τα πόδια σου (ένα στρωμένο χαλί σε στέρεο πάτωμα ή σε σαθρό;). Ωστόσο είμαι αισιόδοξη αλλά τόσο μπερδεμένη.
Ανάμεικτα όλα στο συναισθηματικό μου μπλέντερ... τη μία χαίρομαι, την άλλη λυπάμαι, μετά το ξανασκέφτομαι, σε τυλίγω το πρωί μην κρυώσεις, ύστερα μετανιώνω που δεν νιώθω να αναρριγά το δέρμα μου στην υγρασία του πρωινού, έπειτα ρίχνω μια κλεφτή ματιά στη γαλήνια μπρούμυτα έκφρασή της, πίνω μια γουλιά καφέ και ξεκινώ την μέρα μου.
Θα μου πεις τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Αν σ’ ανακουφίζουν οι αλήθειες πες το. Εγώ την πίστη μου στις αλήθειες των άλλων την έχασα. Μόνο μία με σώζει και με κρατά, η δική σου.
Τα άλλα, αυτά που νιώθω, ακατάστατα, ανάστατα, που δεν μπορώ να τα αποτυπώσω 100% -γαμώτο, πτωχεύσανε και οι λέξεις μου και αναζητούν λεκτικά δάνεια μπας και ξεπληρώσουν τα συντακτικά μου χρέη-άσε με να τα γράφω για να θυμάμαι τον στρόβιλο των σαρωτικών αλλαγών...

ο κόσμος μας μια αγκαλιά...

Μου αρέσει η αγκαλιά σου μικρό μου.
Ζω γι αυτήν την αγκαλίτσα καθώς απλώνεις τα μικρά σου χεράκια, τα ανοίγεις και τα αφήνεις κάτω από τις μασχάλες μου και σπας ένα φαφούτικο χαμογελάκι κατευθείαν στο πρόσωπό μου.


ΥΓ Και η δική σου αγκαλιά πάντα - μα πάντα - με συγκινεί. Και με υποστηρίζει.

Για την Αριέττα (μου)

Τρεις μέρες μετά, ένα χρόνο αργότερα και αντί να σε κουβαλώ εντός μου σε κρατώ αγκαλιά τις νύχτες όταν ξυπνάς τρομαγμένο, κλαίγοντας με παράπονο, με μισόκλειστα μάτια στο αδρό σκοτάδι και σε καθησυχάζω με νανουρίσματα. Σε κρατώ αγκαλιά τις μέρες που ο ήλιος τρυπά τα φυλλώματα των δέντρων και ο αέρας θροΐζει ανάμεσά τους. Κι εσύ βλέπεις με θαυμασμό αυτές τις απειροελάχιστες κινήσεις και συνθέτεις φύλλο φύλλο τον κόσμο σου.

Ήθελα να σου πω μικρή μου ότι σε περίμενα καιρό. Ίσως περισσότερο καιρό από όσο θα περίμενε κανείς. Κι ενώ έκανα όνειρα διαφορετικά και πεζά, που έπιαναν χώρο άσκοπο και κάποια από αυτά ήταν κάλπικα και αταίριαστα για μένα, ήρθες... Εμφανίστηκες τόσο αθόρυβα, μια Παρασκευή πρωί έκανες αισθητή την παρουσία σου με ένα ζωγραφισμένο +...

..και μετά...

Μετά μεγάλωνες μέσα μου και κάθε μήνας μετριόταν με εκατοστά: 4 cm, 6 cm, 18 cm... Κάθε βδομάδα μετριόταν με αφουγκράσεις, με αδημονία, με αγωνία, με λαχτάρα, με ανεπαίσθητες κολυμβητικές κινήσεις...

Ήρθες τόσο απρόσμενα νωρίς, αντί για Δευτέρα Τρίτη, πρωί 09 και 52 (αλλά στα χαρτιά σου πρόσθεσαν ένα λεπτό παραπάνω). Εγώ κρατώ το 52, όχι λόγω του πανάρχαιού μου πείσματος αλλά γιατί έτσι καταχωρήθηκε στα αυτιά μου. Όταν σε πρωτοαντίκρυσα, μικρό και ζαρωμένο, χαμένο σε έναν χαώδη άγνωστο κόσμο, μικρά άχρωμα μαργαριταράκια κύλησαν (και ακόμη κυλούν όταν σκέφτομαι Τη στιγμή της συνάντησής μας).
Τόσο εύθραυστο, τόσο απροστάτευτο, τόσο μικρό, ήρθες και κούρνιασες στη αγκαλιά μου, και συνδέθηκες αμέσως μαζί μου.

Νομίζω, πως τρεις μέρες μετά και έναν χρόνο αργότερα ποτέ δεν είναι αργά να σου πω “καλώς ήρθες, να μας ζήσεις, να σε χαιρόμαστε”. Και να σου πω πως θα σε αγαπώ για πάντα. Γιατί πάντα σε αγαπούσα, από τότε που σε περίμενα.


ΥΓ: Αυτό το κείμενο έπρεπε να είχε γραφτεί στις 27. Τότε που το νέο ήταν πια επίσημο, και είχε περάσει με επιτυχία το τεστ... Κάλλιο αργά, έτσι;