Αμνησία

"Θέλησα νὰ σοῦ γράψω γιὰ τὶς παλιές μας τὶς χαρὲς
ὅμως ἔχω ξεχάσει νὰ γράφω γιὰ πράγματα
χαρούμενα..."

Μίλτος Σαχτούρης

Τάδε Έφη....

Αρκετά χρόνια πριν, προτού ακόμη αλλάξω δέρμα και μεταλλαχτώ σε αυτό που είμαι σήμερα, τότε που οι μέρες μας ήταν ανύποπτες, οι ώρες ξεγελούσαν τους ήλιους και οι νύχτες ήρεμες, χωρίς δράκους στα όνειρά μας, γέλια, άνθρωποι, ανοιχτές πλατείες, μεγάλη παραλία, κόλπος - θάλασσα, σχολείο, φροντιστήρια, εκμυστηρεύσεις, κουβέντες, αναπόφευκτη ντροπή, βροχή, σύννεφα, πεζοδρόμια, μία πόλη ολόκληρη σε διαρκή κίνηση μέσω ακινησίας, ένας ανύπαρκτος χρόνος τότε, άγνωστος -αμείλικτος τώρα – τότε, λοιπόν, γνώρισα την Έφη.

Εδώ θα μπορούσαν να πέσουν και υπότιτλοι για μια φιλία που εξελίχτηκε στο χρόνο, αποτυχίες, επιτυχίες, επιλογές, πανεπιστήμια, σχολές, νυφικά που αλλάξαν χέρια, γάμοι που έφτασαν στο “τετέλεσται”, μερικοί είχαν τελειώσει πριν κάν αρχίσουν, κυήσεις, γεννήσεις, καθημερινοί θάνατοι, δύσκολες αναστάσεις, επιβεβλημένες κρίσεις, βασανιστικές πικρίες, απελπισμένες δουλειές, σακατεμένες ευθύνες, ξανά επιλογές, ξανά από την αρχή, ταξίδια σε μεσοδιαστήματα, διαδρομές ελαττωματικές που επιδιορθώθηκαν όπως - όπως και με ό,τι είχε απομείνει, με όποια αυθαιρεσία μπορούσε να διορθωθεί, να αλλάξει και να λειτουργεί ξανά....

Οι ζωές μας έτρεχαν κατοστάρι και η μία προσπερνούσε την άλλη δίνοντας όλη την ενέργεια στη δική της διαδρομή, αψηφώντας μερικές φορές τη διαδρομή της άλλης, αγνοώντας τη άθελά της ίσως. Αυτή, βρε παιδί μου, αυτή η ρουτίνα που καταβρόχθιζε τα πάντα με αγριότητα και κατάπινε μεμιάς τις στιγμές μας, αυτή έφταιγε. Μέχρι να πεις “αχ” ολόκληρες αλλάζαμε, από την κορφή ως τα νύχια.

Μία -ακόμη μία - απώλεια ήταν η αφορμή να κάνω ένα flashback σε ένα τοπίο με ομίχλη. Σε όλα αυτά, σε όλα εκείνα που μας έφεραν εδώ, “στου δρόμου τα μισά”. Και τότε παρατήρησα πως το στόμα μου έχει μία περίεργη μεταλλική γεύση: δεν γνωρίζω τους στενούς μου φίλους τόσο καλά όσο ήθελα να πιστεύω και ντρέπομαι γι' αυτό. Να φανταστείς ότι ακόμη και το επίθετο “στενούς” πιστεύω ότι δεν τους αρμόζει, μου φαίνεται σα βρισιά, κάτι που μπορεί να πνίξει τον άλλον, να του γίνει κορσές...

Αυτό το πισωγύρισμα είναι σαν ένα υστερόγραφο. Ένα ανεπίδοτο γράμμα. Γιατί μπορώ να σε καταλάβω, να σε αισθανθώ, να σε νιώσω αλλά ξέρεις κάτι, κι είναι πολύ γελοίο, ποτέ δεν συγκράτησα αν πίνεις καφέ και πως, ποιο χρώμα σου αρέσει πιο πολύ, ποιο ποίημα, ποια φράση, ποια εικόνα σε αντιπροσωπεύει, ποια είναι η αγαπημένη σου γεύση, τι ονειρεύεσαι τα βράδια.... (Ακόμη κι όταν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν ονειρεύεσαι, το όνειρο πάντα τρυπώνει, βρίσκει την ευκαιρία από τη χαραμάδα που αφήνεις και τρυπώνει μέσα σου, δεν σε καταλαμβάνει, μπορεί να είναι μικρό, αδύναμο ή τόσο δυνατό που το αφήνεις έξω, μη τυχόν και σε παρασύρει και δεν ξέρεις πως να το χειριστείς και χάσεις τον έλεγχο).

Θα μου πεις ότι αυτό δεν είναι σημαντικό σε μια φιλία απεριόριστης διαδρομής και με one way ticket. Θα σου πω ότι συμφωνώ. Αλλά να, σήμερα ξαφνικά αναρωτήθηκα πώς πίνεις τον καφέ σου και δεν ήμουν βέβαιη: πολύ ζάχαρη ή μόνο τσάι; Βάζεις γάλα ή προτιμάς τη σοκολάτα; Νιώθω φτωχή για τις ελλείψεις μου αλλά η δεύτερή μου σκέψη είναι ότι ποτέ δε έχω νιώσει τόσο πλούσια όσο κάθε φορά που σε βρίσκω, λίγο πιο πάνω από εκεί που σε αφήνω. Κι ας μην το βλέπεις. Δεν το βλέπουν καλά όσοι είναι μέσα. Οι απέξω βλέπουν καλύτερα, γιατί έχουν την ιδανική απόσταση.

Μαζί είναι καλύτερα

..ή πώς τα θέλω σου και τα θέλω μου ταυτίζονται 

Εσύ θέλεις να...
Να είμαστε αγαπημένοι μαζί
Να μιλάμε γλυκά μεταξύ μας.
Να κάνουμε σεξ.
Να μάθουμε σουίνγκ.
Να κάνουμε ταξίδια (ΝΥ, Τόκιο, Παρίσι, Ρώμη).
Να πάμε τριήμερο στο βουνό (Τρίκαλα Κορινθίας, Αρκαδία).
Να ανανεώσουμε τους όρκους μας.
Να πάρουμε brunch σε ξενοδοχείο.
Να πάμε στο πλανητάριο.
Να πηγαίνουμε θέατρο & κινηματογράφο.
Να βλέπουμε σειρές και ταινίες παρέα.
Να κάνουμε πάρτι με φίλους.
Να διοργανώσουμε βραδιά με φίλους και επιτραπέζια.
Να πάμε μαζί το κοριτσάκι μας την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Να φτιάξουμε το δικό μας σπίτι.
Να νιώθουμε το "για πάντα μαζί"...


Εγώ θέλω να...
Να κάνουμε μαθήματα χορού, swing.
Να κάνουμε σεξ.
Να αδυνατίσουμε/να γυμναστούμε.
Να ταξιδέψουμε σε Νέα Υόρκη, Σικάγο.
Να βγάλουμε φωτογραφίες στον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι.
Να πιούμε εσπρέσο σε ένα καφέ στη Ρώμη.
Να φάμε στο εστιατόριο που πήγαινε ο Χέμινγουεη στην Κούβα.
Να κάνουμε Χριστούγεννα στο χωριό του Αη Βασίλη.
Να πάμε για καφέ ή τσάι στη Μεγάλη Βρετανία – το ξενοδοχείο.
Να βγαίνουμε ένα προγραμματισμένο ραντεβού μία φορά τον μήνα, κάθε μήνα.
Να πάμε θερινό σινεμά το καλοκαίρι.
Να γράψουμε ένα βιβλίο.
Να κάνουμε ένα ταξίδι περιπέτειας στο Μαρόκο.
Να κάνουμε καθημερινές μικρές εκπλήξεις ο ένας στον άλλον – όχι πολύ συχνές όχι πολύ αραιές.
Να πάμε για spa.
Να ανακαλύψουμε την Αθήνα σε μουσεία, εκδηλώσεις κ.λπ.
Να μάθουμε μία ξένη γλώσσα.
Να μετακομίσουμε/ ανανεώσουμε την κρεβατοκάμαρά μας.
Να τρώμε μαζί πρωινό – τα σαββατοκύριακα.
Να κάνουμε χώρο για περισσότερο χρόνο μαζί.
Να μη χάσουμε αυτό που έχουμε.
Να ταξιδέψουμε με το αυτοκίνητο από άκρη σε άκρη σε Μακεδονία ή στην Πελοπόννησο.
Να θεσπίσουμε έναν οικογενειακό θεσμό και να τον τηρούμε π.χ. Κάθε χριστούγεννα να στολίζουμε το δέντρο μία συγκεκριμένη μέρα.
Να τρώμε πάντα Σάββατο και Κυριακή μαζί στο τραπέζι.
Να στρώνουμε με πολυτέλεια μια φορά το μήνα το τραπέζι και να τρώμε κάτι gourmet.
Να κολυμπήσουμε βράδυ στη θάλασσα.
Να περπατήσουμε ένα μονοπάτι σε βουνό.
Να κάνουμε κανόε καγιάκ σε ποτάμι.
Να παίξουμε επιτραπέζια.
Να είμαστε αγαπημένοι μαζί.

Για σένα

«Τίποτα δε συγκρίνεται με τα χέρια σου. Τίποτα με το χρυσοπράσινο των ματιών σου. Το σώμα μου γεμίζει με εσένα μέρες. Είσαι ο καθρέπτης της νύχτας. Η βιολετί λάμψη του φωτός. Η υγρασία της γης. Η φωλιά από τις μασχάλες σου είναι το καταφύγιό μου. Τα δάχτυλά μου αγγίζουν το αίμα σου. Όλη μου η χαρά βρίσκεται στο να νιώθω τη ζωή να αναβλύζει από εσένα και να γεμίζει όλα τα μονοπάτια των νεύρων μου που σου ανήκουν».

Η ερωτική επιστολή της Φρίντα Κάλο στον καλό της.

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις. Μαζί σου μόλις ένα λεπτό είναι μία ολόκληρη ζωή γεμάτη αγάπη.

Πτωχεύσανε κι οι αγκαλιές;

Σου το είπα και δε με πίστευες. Ξεμείναμε από αγκαλιές. Αδειάσανε τα ντουλάπια, έρημα έμειναν χωρίς δυο χέρια να κουμπώνουν στο σώμα μας. Και μέχρι να πεταχτείς στο σούπερ μάρκετ τα χέρια κολλημένα θα μείνουν, στο πλάι του σώματός μας, σαν ξεχαρβαλωμένα καλώδια κάποιας παλιάς οικοδομής. Σπασμένα φτερά. Και μεις ξελιγωμένοι για μια αγκαλιά θα μετράμε το δεκαπενθήμερο, τι να σου πρωτοφτάσει κι αυτό, ποια ανάγκη να πρωτοκαλύψει;

Σε αυτή την άβολη στιγμή που έχουν μείνει χέρια ξεριζωμένα από τους ώμους και σώματα να λαχταρούν μια επαφή θυμήθηκα εκείνη την ημέρα που κατηφορίσαμε στη θάλασσα. Έβραζε ο τόπος, η άμμος έκαιγε και ο ήλιος πυράκτωνε τους αμφιβληστροειδείς μας έτσι και τύχαινε και ρίχναμε βλέμμα πάνω του αλλά οι σταγόνες του νερού ανακούφιζαν κάπως το δέρμα από αυτή την καλοκαιρινή πυρκαγιά. Στρώσαμε πετσέτες και ανοίξαμε ομπρέλα για μια σκιά κατασκευασμένη από το πουθενά. Τσάκισες τη σελίδα του βιβλίου που έβγαλες από την ψάθινη τσάντα σαν υπενθύμιση της αναβολής σου και περπάτησες στην αναμμένη άμμο όσο πιο γρήγορα μπορούσες μέχρι να φτάσεις στο νερό, να βουτήξεις τα πόδια μέχρι τα γόνατα, να πεις “έλα, είναι τέλεια” και μετά να χαθείς κάτω του, να σε ρουφήξει ο βυθός και να σε ξεβράσει μία τεράστια φάλαινα.

Εγώ καθόμουν έξω, απλώνοντας αντηλιακό σε κάθε μου εκατοστό. Μην τυχόν και ξεφύγει τίποτα. Κρύφτηκα από τον κόσμο με τεράστια μαύρα γυαλιά, όταν δεν σε βλέπουν στα μάτια και δεν τους βλέπεις κι εσύ, δεν υπάρχεις, ούτε αυτοί ούτε εσύ. Πέρασαν δεν πέρασαν 15 λεπτά και τότε φάνηκες να αναδύεσαι, βρεγμένος, ευτυχισμένος, παιδί που χορεύει στον πλακούντα. Ήρθες από πάνω μου και με έλουσες με σταγονίτσες δροσερές και ακτίνες φωτός που πότε τις έκρυβες και πότε τις άφηνες να διαπερνούν την ομπρέλα. Βάλθηκα να πιστεύω πως η ευτυχία είναι σαν μία από τις σταγόνες που κυλούσαν και ανατρίχιαζαν το δέρμα μου, έτσι όπως σωριάζονταν πάνω του, κυλούσαν μέχρι να εξατμιστούν και να χαθούν για πάντα ή να ανακατευτούν με λίγη άμμο και να δημιουργήσουν ένα νέο χάρτη...

Λίγο αργότερα πήγαμε για ψαράκι και λιώσαμε στα ούζα και στις αλοιφές, σε κατακόκκινες ντομάτες και βραστά λαχανικά. Και τα χείλη έτσουζαν από τα φιλιά και την αλμύρα, το αλκοόλ και την τυροκαυτερή. Ήταν ωραία. Τίποτα δεν μας ένοιαζε, τίποτε δεν σκεφτόμασταν, δεν υπήρχε αύριο, δεν υπήρχε πρωινό ξύπνημα, δεν υπήρχε να διεκπεραιώσεις άμεσα κάτι, παρά μονάχα να κάτσεις και να πιεις και να γεμίσεις με αγκαλιές: στους ώμους, στη μέση, στο αυχένα, σε όλο το κορμί, αγκαλιές αυθόρμητες και γελαστές, αγκαλιές χωρίς φόβους, αγωνίες, άγχη. Ήμασταν ικανοί να στριμώξουμε μία ολόκληρη μέρα σε μία μόνο αγκαλιά.

Και τώρα, δέκα χρόνια μετά, με το χαρτί της ΔΕΗ στο ένα χέρι και τη λίστα του σούπερ μάρκετ στο άλλο έχεις τη δικαιολογία έτοιμη. Δεν ζήτησα τίποτα, δεν ξέρω αν το κατάλαβες αυτό, απλώς έκανα αυτή τη θλιβερή διαπίστωση ότι ξεμείναμε από αγκαλιές. Και αυτό που με αναστατώνει είναι που τα χέρια μας αμφιβάλουν πια για τα αυτονόητα.

Θέμα timing....

Να έχεις τις εικόνες ζωντανές μέσα στο μυαλό σου και να μην τις αποτελειώνεις, να τις σκοτώνεις με το πληκτρολόγιο, να τις γράφεις τρεις φορές και να τις σβήνεις άλλες τέσσερις, τακ τακ τακ τακ. Τελειωμοί δεν έχουν αυτοί οι καθημερινοί φόνοι.

Να πέφτουν κάτω σα λιπόθυμες παρθένες, χύμα, να σωριάζονται στο έδαφος και να σου αναστατώνουν τα σωθικά και συ να μην μπορείς να τις σουλουπώσεις, να τις βάλεις σε μία σειρά όπως όπως, με ψηλά το κεφάλι για μια επιθεώρηση της τελευταίας στιγμής, μήπως κάποια σου ξέφυγε και σου χάλασε τον καταναγκασμό της όργανωσής σου... 

Τέτοια ταραχή στα χέρια και αυτές καυτές, να σου καίνε εγκέφαλο, μάτια και γλώσσα και να μην μπορείς να τις βρέξεις κάπως, να τις δελεάσεις. Γυμνές. Ατρόμητες. Αλλά αθέατες. Πεισματικά κρυμμένες στον εγκεφαλικό μου ιστό. Να έχουν πάρει αγκαζέ τις εικόνες και να μη το κουνάνε ρούπι. Να ανοίγω στόμα και ο πόνος των λέξεων να βγαίνει ουρλιαχτό, ούτε “πόνος”, ούτε “ταλαιπωρία”, ούτε “αρρώστια”, να χτυπώ το πληκτρολόγιο και οι λέξεις ακατάληπτες να χάνονται και να βυθίζονται στο word, να προσπαθώ με τη γλώσσα του σώματος να εκφράσω μία, μοναδική στιγμή και το σώμα ακίνητο, βαρύ, νωθρό και άκαμπτο να μη μου κάνει καν τη χάρη λίγο, έστω τόσο δα, να ανατριχιάσει.

Επειδή με ρωτάς γιατί δε γράφω... Η απάντηση μπάζει από παντού αλλά μέρα με τη μέρα παλεύω με τη διαολεμένη καθημερινότητα, στενεύω, και τα περιθώρια φαντάζουν χαοτικά. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις αλλά όλα είναι μέσα μου και ο αυτός ο χρόνος ανελέητος μου κόβει το δρόμο για τις λέξεις... Αποκοτιά θα πεις. Αλλά που θα πάει, κάποια στιγμή θα τον πιάσω τον πούστη.

Για την Άννα που γιορτάζει αύριο

Το δικό μου μωρό δεν ήταν τόσο πρόωρο ώστε να χρειαστεί να δώσει αγώνα σε μια αποστειρωμένη MENN με αναπνευστήρες και μελωδίες του Μότσαρτ. Ήμουν εγώ η πρόωρη μαμά, παρά την προχωρημένη ηλικία μου, που δεν κατάφερα να βάλω σε θερμοκοιτίδα τους φόβους μου και να κάνω ειρήνη με το γεγονός ότι δεν έφτασα στο τέρμα.

Η προεκλαμψία σήμαινε de facto καισαρική, καραντίνα στο νοσοκομείο μέχρι να γεννήσω, πρόωρη κύηση.

Με την καισαρική συμβιβάστηκα: ήταν η λύση που προτάθηκε στο πρόβλημα (κι όχι εκούσια επιλογή).

Με την καραντίνα κουράστηκα. Από την πρώτη κιόλας μέρα που έμεινα στο νοσοκομείο. Τόσοι πολλοί άγνωστοι άνθρωποι στο θάλαμο, τόσες διαφορετικές νοοτροπίες, τόσες πολλές ώρες μόνη μου στον τοκογράφο, τόσες πολλές σκέψεις.... Δεν κατάφερα να λιποτακτήσω, όσο κι αν ικέτεψα.

Με την πρόωρη κύηση δεν συμφιλιώθηκα ποτέ. Ακόμη και τώρα στα χαρακώματα είμαστε. Άκουσα τυχαία μία ειδικευόμενη να με ψάχνει “η κυρία με την προεκλαμψία που μπαίνει αύριο χειρουργείο ποια είναι;” Αναστατώθηκα ενόσω ήμουν για ακόμη μία φορά στον τοκογράφο μετρώντας τα δευτερόλεπτα και τους ήχους και έχοντας καταπιεί τόνους ζάχαρη μπας και κάνει κάποια κίνηση η μικρή. Το “εγώ...” βυθίστηκε μέσα μου σα σε καταπακτή, ενώ εκείνο που ήθελα να πω δυνατά [και αλαζονικά] ήταν ένα “Για μένα μιλάτε; Είναι πολύ νωρίς ακόμη!”. Χωρίς ένα ξαφνικό τίναγμα στην κοιλιά, ένα οξύ πονάκι στα πλευρά, ένα ενοχλητικό τράβηγμα στη μήτρα, μία ανεπαίσθητη έστω υγρασία στο εσώρουχό μου, ένα προειδοποιητικό σημάδι ότι ήρθε η ώρα αρνούμαι να σκεφτώ ότι την επομένη μέρα θα γεννούσα το οποίο μετάφραζα δραματικά στο μυαλό μου ώς “θα μου έπαιρναν το παιδί μου από μέσα μου”.

Με την επιλογή όμως του νοσοκομείου δεν μετάνιωσα ποτέ. Αποφάσισα να γεννήσω σε δημόσιο κι όχι σε ιδιωτικό. Κατόπιν έρευνας αγοράς επιλέχθηκε το Αττικόν. Το μωρό δεν μπήκε θερμοκοιτίδα και ας ήταν 2 κιλά με το ζόρι. Δεν έμεινε μακριά μου σε έναν ξένο θάλαμο με άλλα μωράκια, ήταν δίπλα μου από την πρώτη ώρα μετά τον τοκετό. Δεν τράφηκε με ξένο γάλα και ας έχασε 200 + γραμμάρια τις πρώτες μέρες. Δεν του δόθηκε μπιμπερό για να μη χάσει το θηλασμό αλλά σύριγγα. Πέντε ml, 10ml, ένας αγώνας δρόμου να πιει έστω και ένα ml που ο λήθαργος της προωρότητας δε βοηθούσε να τραφεί. Ακόμη κι όταν χρειάστηκε να μπει στη λάμπα για ένα 12ωρο, έφεραν το μηχάνημα στο δωμάτιο και το μωρό μας ήταν εκεί, μαζί μας, φορώντας τη μικροσκοπική του μάσκα (χωρίς την μπέρτα).Στο Αττικόν είχα την τύχη να γνωρίσω μία υπέροχη πιστοποιημένη σύμβουλο θηλασμού, την Άννα. Ήρθε εκείνο το πρωινό που ήμουν απίστευτα αναστατωμένη και ανήμπορη επειδή το μωρό μου δεν είχε τη δύναμη να θηλάσει από τη θηλή μου. Έκλαιγα. Με καθησύχασε με πραότητα. Ακόμη και τώρα της οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ που ακριβώς εκείνη την απέλπιδη στιγμή εμφανίστηκε μπροστά μου.

Με βοήθησε καθοδηγώντας με με υπομονή στο πώς να θηλάσω το πρόωρο μωρό μου. Μου έμαθε ήρεμα πώς να τραβήξω σωστά το γάλα με το θήλαστρο και τι μασάζ να κάνω στο στήθος ώστε να έχω περισσότερο γάλα. Με ενημέρωσε για το ποια ώρα ήταν η καλύτερη για να ενεργοποιώ τις ορμόνες εκείνες που βοηθούσαν στην παραγωγή γάλακτος. Μου έδειξε όλες τις στάσεις θηλασμού. Μου συνταγογράφησε την αγκαλιά ως την καλύτερη φαρμακευτική αγωγή: τουλάχιστον 6 ώρες την ημέρα επαφή δέρμα δέρμα. Μου συνέστησε να το κουβαλάω συνέχεια σε sling ώστε να με νιώθει, να το ταΐζω όχι σύμφωνα με τις επιταγές των γιατρών αλλά με τη φύση του. Όλα αυτά τα ακολούθησα με ευλάβεια. Η προωρότητά του κάλυψε τη διορθωμένη ηλικία του τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα, τόσο εκπληκτικά.....

Γι΄ αυτές τις (πρόωρες) στιγμές που βρέθηκε δίπλα μου και με βοήθησε ένα “ευχαριστώ” μου φαντάζει τόσο μικρό. Όμως τώρα που η μικρή επικοινωνεί θαυμάσια μαζί μας η Άννα είναι πρωταγωνίστρια σε πολλές ιστορίες που της διηγούμαι. Και εύχομαι όταν κάποτε η κόρη μου γίνει μαμά, δίπλα της να βρεθεί ένα τέτοιος άνθρωπος - άγγελος που θα της διδάξει την αγάπη και την υπομονή για το πιο υπέροχο θαύμα που συμβαίνει εντός μας.

Σε ευχαριστώ Άννα μου και χρόνια σου πολλά!

Mama M(ar)IΑ

Το πιστεύω: πολλές φορές οι επιθυμίες μας μας ξεπερνούν...
Να, τη μια μέρα φαντάζεσαι (και θέλεις) τον εαυτό σου μητέρα όπως τις δείχνουν όλες αυτές οι αστραφτερές διαφημίσεις παιδικών κρεμών [καθαρές, περιποιημένες, αδύνατες, χωρίς εκείνο το τραβηγμένο χαμόγελο που η υπομονή το διαγράφει στην άκρη των χειλιών σου]. Και να, την άλλη μέρα είσαι μητέρα, και μάλιστα δύο παιδιών, με λεκέδες από φρουτόκρεμα και εμετούς, με μαλλιά που δεν τα έχει δει κομμωτής εδώ και 3 μήνες, με προσπάθειες απώλειας βάρους, με χρόνο ανύπαρκτο αλλά με χρόνο ευτυχισμένο. Άλλο τώρα αν η ευτυχία σου είναι πραγματική μόνον όταν βλέπεις ένα νήπιο και ένα μωρό να κοιμούνται γαλήνια, ξεθεωμένα από τη μέρα. Τις υπόλοιπες 16 – 18 ώρες ζορίζεσαι. Και σε καταλαβαίνω.

Τα επαναλαμβανόμενα καθήκοντα της καθημερινότητας (ξύπνημα, πλύσιμο, άλλαγμα πάνας, τάισμα, σούπερ μάρκετ, δουλειές, δουλειά, φαγητό, φρουτόκρεμες, γάλα, “μη” και “δεν” και “όχι σου είπα”), η μαμά σου που έχει θάψει τη λέξη “επιβράβευση” στα συρτάρια με τις πάνες, ο άντρας σου που κάνει ό,τι μπορεί και ό,τι δεν μπορεί το αφήνει για σένα που μπορείς, οι άλλες μαμάδες που είναι πιο σίγουρες για ό,τι κάνουν, που τα ξέρουν όλα, που τα καταφέρνουν, που πέταξαν την πάνα στους 12 μήνες και έγραψαν στα γαλλικά και το πιάνο τα παιδιά τους στα 4, οι φίλες σου που δεν έχουν χρόνο πάρα μόνο στα παιδικά πάρτι να σε δουν ή δεν έχουν χρόνο επειδή γνώρισαν έναν φανταστικό άντρα και βγαίνουν μετά τις 11, την ώρα δηλαδή που εσύ θέλεις να πέσεις για ύπνο, που ενώ θέλεις δεν μπορεί και ενώ μπορείς, κάποιες στιγμές δε θέλει...

Ναι, αυτά τα... απλά πράγματα συμβαίνουν στη σφαίρα της μητρότητας... και ίσως κρυφά ή φανερά να σε πιάνει απελπισία κάποια στιγμή, να νιώθεις την κούραση να νοτίζει τα κόκαλά σου.
Όμως υπάρχει ένα μυστικό για να ανταπεξέλθεις, για να πεις έναν καλό λόγο στον εαυτό σου όταν τον κοιτάς στον καθρέφτη και τρέμεις με τον χρόνο που περνά, με το σώμα που φθείρεται: μην ξεχνάς τις πρώτες σου στιγμές.

Εκείνη την πρώτη στιγμή που άκουσες την καρδιά του, που είδες το πρώτο υπερηχογράφημα, που αντίκρισες το πρόσωπό του, που σου έπιασε τον αντίχειρα σε μία προσπάθεια να κρατηθεί από τη ζωή, που σε αναγνώρισε από τη μυρωδιά σου, που έσκυψε το κεφαλάκι του στον ώμο σου και κοιμήθηκε, που σε κοίταξε στα μάτια και σου χαμογέλασε, που σε φώναξε “μαμά”, που σε αγκάλιασε με τα δυο μικροσκοπικά χεράκια του, που σου τραγούδησε, που σου χόρεψε, που κρύφτηκε στην αγκαλιά σου επειδή τρόμαξε, που είσαι το σημείο αναφοράς και το κέντρο του κόσμου του.

Όταν τα πιάτα είναι άπλυτα και τα ρούχα έχουν στοιβαχτεί όπως οι μέρες και οι νύχτες σου, όταν την υπομονή σου την έχει εξαντλήσει η κούραση, πάρ' τα αγκαλιά και τα δύο και θυμίσου εκείνες τις πρώτες φορές που σε έκαναν να γελάσεις ή να κλάψεις.  Παραμέρισε τα καθημερινά και κατανόησε τη σημασία της πραγματικής αγάπης: αυτής που βλέπεις στα μάτια τους. Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;

Περί μητρότητας

.....Πριν ήσουν μια γυναίκα που ήθελε να γίνει μητέρα, τώρα είσαι μια μητέρα που προσπαθεί να γίνει και πάλι γυναίκα.....

Σήμερα γάμος έγινε... (και ήταν ο καλύτερος!)

Κοίτα λοιπόν που η μνήμη με ξεπερνάει και πάει και κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, αφήνοντάς μου μόνον κάτι εικόνες, δυνατές ευτυχώς. Δεν μπορώ να την κατηγορήσω...

Ήταν ένα απόγευμα σε ένα αυτοκίνητο με τον Φίλιππο που μας πήγαινε σε έναν γάμο. Και τραγουδούσαμε το “σήμερα γάμος γίνεται...” ξανά και ξανά. Και γελούσαμε, και εκμυστηρευόμασταν εκείνες τις αγάπες που πήγαν πια στο παράδεισο...

Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι πηγαίναμε προς θάλασσα (μα δε θυμάμαι ακόμη ποιος παντρευόταν! Μήπως ο Μιχάλης; Ίσως να θυμάσαι εσύ καλύτερα), πως αέρας φυσούσε τις σκέψεις μας, πως είμασταν χαρούμενοι, πως το προσκοπικό μαντήλι ήταν μπροστά στο παρμπρίζ. Ο ήλιος ήταν ζεστός, καλοκαιρινός, το φως του έτσουζε τα μάτια και σε ανάγκαζε να τα κλείσεις όταν έβγαζες τα γυαλιά, ο αέρας διεισδυτικός, περνούσε ανάμεσα από τα μαλλιά και τα έκανε άνω κάτω. Και ο απόηχος από το “σήμερα γάμος γίνεται...” ξεμάκραινε αφήνοντας πίσω του μια νοητή γραμμή ευτυχίας...

Τότε, στα σχέδιά μας δεν ήταν οι δικοί μας γάμοι. Όμως η ζωή, που τόσο απροσδόκητα αναποδογυρίζει τις βεβαιότητές σου, έφερε τον Φίλιππο στο γάμο μου να με οδηγεί κι εμένα να πηγαίνω στον δικό του για να τραγουδήσω τον ίδιο παραδοσιακό σκοπό, για να συγκινηθώ με τις στιγμές και με τις φωτογραφικές αναμνήσεις της Αθηνάς που σίγουρα ήταν μαζί μας, για να γελάσουμε, να πιούμε, να χορέψουμε, να ευχηθούμε από καρδιάς στην υπέροχη Άννα και τον καταπληκτικό Φίλιππο.

Και δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω πως, δεν ξέρω αν, αλλά εύχομαι κάποτε να φτάσει η στιγμή που θα τραγουδάμε αυτό τον σκοπό και στα δικά μας παιδιά. Η φωνή θα είναι λίγο πιο γερασμένη αλλά η καρδιά θα είναι πάντα εκεί, μαζί με τους ανθρώπους που αγαπά, επειδή τους αξίζει!

Να ζήσετε ευτυχισμένοι!

Τα τελευταία 5 χρόνια

Τα τελευταία 5 χρόνια έμαθα πως η ζωή μπορεί να εκπλήξει και να ανατρέψει ό,τι είχα κατά νου.

Τα τελευταία 5 χρόνια άλλαξα τον τρόπο να αγαπώ, άλλαξα τον τρόπο να αγκαλιάζω, άλλαξα τον τρόπο να κάνω πράγματα καθημερινά. Όλα έχουν στόχο, εσένα, και σκοπό, εσένα και εκείνη.

Κι αν τότε, εκείνη την Παρασκευή δεν γνωριζόμασταν ίσως τα 5 τελευταία χρόνια να ήταν μία ευθεία γραμμή, ένα ακόμη αδιάφορο και βαρετό status στο facebook.

Τα τελευταία 5 χρόνια μου άλλαξες ολόκληρη τη ζωή, έδωσες στην αγάπη κίνηση κι έκανες αυτή την κίνηση να αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ, σε αγαπώ δυνατά, σε αγαπώ για πάντα.

Zen

Κοιτάζω εδώ και μέρες ένα βίντεο, από αυτά που κυκλοφορουν στα social media, ένα μωρό ημερών κάνει μπάνιο με μια εκπαιδευμένη μαία σε μία χώρα πολύ μακρινή από τη δική μας και σε έναν χώρο, επίσης πολυ μακρινό από τους δικούς μας. Ο ήχος είναι παρόμοιος με αυτός που ακούς σε ακριβοπληρωμένα spa, το μωράκι επιπλέει στο νερό και ενστικτωδώς παίρνει την εμβρυακή στάση, ακουμπώντας στα χέρια της μαίας, κλείνοντας τα μάτια και απολαμβάνοντας την ελευθερία της κίνησης του νερού, τις αργές κινήσεις σαν απαλά αγγίγματα φτερού της μαίας, την ευεργετική επίδραση του νερού στο δέρμα του, την ηρεμία, τη γαλήνη, την επίπλευση...

Το ζηλεύω αυτό το μωρό. Βλέπω το βιντεάκι ξανά, και ξανά και ξανά και νιώθω ότι επιστρέφω στη μήτρα, ότι γίνομαι κι εγώ μία μικρή μάζα σώματος που επιπλέει στο νερό της βρύσης και στροφιλίζεται και αφήνεται, αφήνεται σε αυτά τα δύο έμπειρα χέρια που το βοηθούν να ηρεμήσει, να ξεχάσει ότι είναι τόσο μικρό σε έναν απέραντο, χαοτικό κόσμο, να αφήσει τα δάκρυά του στην ακρούλα των ματιών του, να θυμηθεί από από που έρχεται και να νιώσει την οικειότητα των 9 μηνών, να ανακαλύψει τον κόσμο μέσω της αφής και να απολαύσει -επιτέλους - αυτό το υπέροχο, χαλαρωτικό μπάνιο.

Ζηλεύω αυτή τη στιγμή. Την απόλυτη αφοσίωση και ήρεμη φροντίδα της μαίας. Θα ήθελα κι εγώ, με αυτόν τον τρόπο να είχα κάνει το πρώτο μπάνιο στην κόρη μου. Να τη βουτούσα απαλά, να την κρατούσα σαν εύθραστη πορσελάνη και να την νανούριζα γλυκά μέσα στο νερό εκγυμνάζοντας τη μνήμη της και το σώμα της, εκπαιδεύοντάς τη στην απόλυτη ελευθερία του νερού. Θα είχαμε καιρό για τα “μη”, τα “όχι” και τις “απειλές” που θα την κρατούν σαν μαριονέτα σε κάθε της κίνηση, θα την περιορίζουν σε καταναγκασμούς και θα της στερούν την αυθόρμητη (και επικίνδυνη) πολλές φορές ελευθερία της κι η μόνη της ελπίδα θα είναι το βραδινό κολύμπι της στην μπανιέρα. Μέχρι τότε αυτό το μπάνιο spa θα ήταν η δική μας ώρα: η ώρα που θα επιστρέφαμε κι οι δυο σε έναν αρχέγονο κόσμο ηρεμίας, σε μία απόλυτη αίσθηση χαράς που μόνο η ελευθερία της έκφρασης χωρίς κανέναν σωματικό ή άλλο φραγμό μπορεί να σου δώσει.

Ζηλεύω. Αλλά και δεν παύω να ονειρεύομαι, ακόμη κι αν το νερό έχει στερέψει, πώς κάποια στιγμή ένα τέτοιο μπάνιο θα γίνει πραγματικότητα.

Υγ,: Μα πώς έχουμε φτιάξει έτσι τα σπίτια και τις ζωές μας. Τόσο επικίνδυνα. Μόνο τα μη χωράνε πια...

Πες μου που πας.....;

Διάλογος με 2 ετών + 2 μηνών κόρη:

-Φεύγω.... μαμά, πιάνοντας το πόμολο της εξώπορτας

-Που πας; τη ρωτώ γελώντας

-Πάω βόλτα! Μου απαντά αποφασιστικά!

-Μόνη σου; την ξαναρωτώ με απορία.

-Ναι! Πιο αποφασιστική από ποτε!

-Είσαι μικρή, της λέω μαλακά....

-Όχι, δεν είμαι μική, είμαι ψθηλή.... μου λέει διεκδικητικά!

ΜΕΝΝ...

Τον Μιχάλη τον γνώρισα πριν περίπου 11 χρόνια. Στην μεγάλη ομάδα του Αμαρουσίου.

Ήμασταν μια παρέα.... μια παρέα που πίστευε στο ομαδικό πνεύμα και τη φιλία...

Ο Μιχάλης έγινε πατέρας πριν μια εβδομάδα. Πολυ νωρίς -στις 27 εβδομάδες -και μόλις 820 γραμμ. το ένα και 815 το αλλο. Η γυναίκα του κινδύνεψε πολύ. Όταν έμαθα το νέο αναστατώθηκα. Δεν συγκινήθηκα απλώς. Τρόμαξα. Ακόμη είμαι τρομαγμένη. Και ακόμη στεναχωριέμαι κάθε φορά που τους σκέφτομαι.

Γιατί ξέρω πόσο δύσκολο, ανυπόφορο, αξεπέραστο είναι να επστρέφεις σπίτι χωρίς μωρά στην αγκαλιά σου, σε μια αγκαλιά που τόσο πολύ τα επιθυμούσε.

Είναι τρομακτικά αγωνιώδες η κάθε μέρα να περνά με εκείνα αδύναμα να παλεύουν για την επιβίωσή τους σε ένα γυάλινο κουτάκι.

Ναι. Πιστεύω στην εξέλιξη της επιστήμης. Στη δυνατή θέληση για ζωή. Στη δύναμη των γονιών να ξεπεράσουν αυτό τον γολγοθά που λέγεται MENN και να βρουν το κουράγιο να τα περιμένουν για 3 ακόμη μήνες, μέχρι να βγουν έξω από το κουτάκι τους και με τα μικροσκοπικά χεράκια τους να αγκαλιάσουν τη μαμά και τον μπαμπά τους.

Ναι. Πιστεύω. Και εύχομαι αυτό το θαύμα να συντελεστεί πολύ πιο γρήγορα. Γιατί το αξίζουν.

ΥΓ Πόση βαρύτητα αποκτά στην περίπτωση αυτή η ευχή: Να σας ζήσουν!

Εϊμαστε το άρθροισμα των επιλογών μας

Έχουν περάσει 2 χρόνια και ένας μήνας+ κάτι.

Είδα σινεμά και θέατρο δύο ή τρεις φορές αυτά τα δύο χρόνια, δεν είμαι σίγουρη και αν με ρωτήσεις τι είδα δε θυμάμαι.

Βγήκα τέσσερις (ή πέντε φορές) με φίλες βόλτα, σκαστή, κάνωντας κοπάνα από τον άνθρωπο που την κρατά (για να μη δώσω δικαιώματα...)....

Μου έλειψαν άνθρωποι φίλοι που είναι μακριά και που για να τους δω πρέπει να έχω οργανώσει έναν λόχο...

Κοιμάμαι και δεν κοιμάμαι το απαραίτητο 8άωρο...

Τρώω πότε στο πόδι, πότε μόνη μου, πότε τσιμπολογώντας....

Δε γυμνάζομαι πια, γυμνάστηκα μαζί της για λίγους μήνες μέχρι που το πρόγραμμα της πισίνας σταμάτησε και αφήσαμε μαγιό και ειδικές πάνες για πισίνες στο πατάρι...

Δεν προλαβαίνω να βάψω τα μαλλιά μου, να μακιγιαριστώ, να ασχοληθώ λίγο με μένα, είμαι εν μέσω συννεφών τε και κουτάλων για μαγείρεμα, με μπιμπερό ανά χείρας που την ακολουθεί παρακαλώντας να πιει το γάλα της (με μέλι), με τα κλειδιά στην πόρτα για να μην αργήσω στο γραφείο...


Όποιος πει ότι καριέρα, θυληκότητα και μητρότητα μπορούν να συνδυαστούν με απόλυτη ισορροπία είναι ή σούπερ ήρωας κάποιου κόμικ (άρα φανταστικός) ή πλούσιος (άρα σχεδόν φανταστικός, τουλάχιστον στο δικό μου κύκλο).

Κι όμως αυτό δεν είναι ένα post παραπόνων.

Γιατί, ακόμη κι αν η κούραση με κάνει να αναρωτιέμαι αν είπα μία ωραία καλήμέρα σε Εκείνον, αν ρώτησα με ενδιαφέρον για τη ζωή του κάποιον συνάδελφο, αν έκανα ή δεν έκανα κάτι σωστό σήμερα ως μητέρα ή ώς σύζυγος και σύντροφος, όταν βλέπω τα αραιά δοντάκια της να τρίβονται στη μούρη μου και να χαχανίζει τα πέπλα πέφτουν, όλα απομακρύνονται όταν μου τραγουδά, τίποτα δεν έχει πια σημασία όταν μου χορεύει και τίποτα από όσα κάποτε ήταν σημαντικά για μένα δεν έχουν νόημα αν σε αυτά δεν βρίσκεται και εκείνη. Ποτέ δεν είδα ως αγγαρεία το φρεσκομαγειρεμένο φαγητό που θέλω να τρώει, ποτέ δεν με κούρασε η όποια γκρίνια της, ποτέ δεν την αντιμετώπισα ως ανειλημμένη υποχρέωση στη ζωή μου, ποτέ δεν με βάρυναν οι ώρες που ξενυχτούσα για να τη θηλάσω, για να την κρατάω στην αγκαλιά μου, για να της λέω παραμύθια με την κοκκινοσκουφίτσα.

Ναι, η δουλειά της μητέρας είναι ζόρικη. Ο ρόλος της δύσκολος έως και άχαρος. Διότι είναι εκείνη που πρωτίστως οφείλει να κάνει τα πάντα. Κι εκείνη που πρωτίστως θα κριθεί. Κι αν δεν καταφέρει να ξεπεράσει τον εαυτό της, μπορεί και να χάσει το παιχνίδι. Τον ρόλο τον επέλεξα. Και η καθημερινότητα είναι μέσα στις δυσκολίες αυτού του ρόλου.

Για σένα.....

Κρατάμε μέσ' στα χέρια μας τα πρόσωπά μας
Και βλέπουμε χρωματιστές εκτάσεις
Οι σκέψεις μας γίνονται γεννιούνται
Στην κάθε μας ματιά.

Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα
Που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
Μέσα στ' αστέρια.

Ανδρέας ΅Εμπειρίκος

Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα.... και κάθε τόσο ανθίζεις τη μέρα μου με το θαύμα της αγάπης σου...

Fragile...

Δεν με τρελαίνει τόσο

η σιωπή των ηλεκτρικών μηχανών

το σκοτάδι από το κομμένο ρεύμα

τα άδεια δωμάτια από μετακόμιση

τα άδεια δωμάτια που περιμένουν να γεμίσουν

ο ψίθυρος που υφέρπει

το κρυφτούλι των συναισθημάτων

αλλά

η παραδοχή ότι κάτι έχει αλλάξει και παραμένουμε θεατές σε αυτήν την υπόγεια αλλαγή, χωρίς να παίρνουμε καμία απόφαση, χωρίς να αναλαμβάνουμε κάποια πρωτοβουλία, κάποια δράση...

Κι ύστερα απορείς πώς κρατιόμαστε...

Από μία αόρατη τρίχα. Τόσο εύθραυστα είναι. Όλα.

Απολογισμός

Το 2012

• Έχασα μία φίλη και συνάδελφο – προτίμησε τη διακοπή της επικοινωνίας, προτίμησα την αποστασιοποίηση. Πικράθηκα.
• Ανακάλυψα τις μικρές χαρές που σου δίνει η καθημερινότητα με τον σύντροφό σου και τις μεγάλες στιγμές που σου προσφέρει το παιδί σου. Γέλασα.
• Μείωσα τις προσδοκίες μου για τους γονείς μου, τους αντιμετωπίζω με επιείκεια. Συμφιλιώθηκα.
• Έπεσε η αίσθηση του χιούμορ μου. Απογοητεύτηκα.
• Πιέστηκα στη δουλειά. Παραγκωνίστηκα.
• Λιγόστεψε τραγικά ο ελεύθερός μου χρόνος. Αγχώθηκα.
• Αποτίναξα τα βαμπίρ και κράτησα ό,τι αξίζει: Οι παλιοί μου φίλοι έμειναν πλάι μου, οι νέοι ενισχύθηκαν, κάποιοι – αυτοί που αποφάσισαν να γκρινιάζουν εσαεί για τη μοίρα τους – εξοστρακίστηκαν. Ξεκαθάρισα.
• Είδα από άλλη οπτική και άλλους ρόλους τη ζωή μου. Άλλαξα.
• Συνειδητοποίησα το “κάλλιο αργά παρά ποτέ” μέχρι το κόκκαλο. Και χαίρομαι που τελικά ζω και βιώνω, έστω και αργά, κάποια πράγματα. Πρόλαβα.
• Προσπάθησα να σκέφτομαι θετικά έχοντας στο μυαλό μου μια ιστορία που μου είπε μία συνάδελφος (που το βασικό της νόημα είναι να βλέπω το καλό όπου κι αν βρίσκεται, να μην είμαι αχάριστη, να εκτιμώ). Για να είμαι ειλικρινής δεν τα κατάφερα αλλά μείωσα το αρνητικό συναίσθημα μέσα μου. Ισορρόπησα (λίγο).
• Συγκινήθηκα με τη γέννηση άλλων παιδιών, φίλων. Συγκινήθηκα με τους γάμους φίλων. Ένιωσα.
• Έγινα πιο ευαίσθητη από όσο ήμουν σε διάφορα θέματα. Συνέκρινα.
• Ζορίστηκα λίγα με τις οικονομικές απαιτήσεις. Φοβήθηκα.
• Ονειρεύτηκα να κάνω κάτι δικό μου αλλά ναυάγησε. Ξέρω πως κάποια στιγμή θα το ξαναρχίσω από εκεί που το άφησα. Όταν θα είμαι πραγματικά έτοιμη (ή πραγματικά πιεσμένη). Τα παράτησα.
• Ενθουσιάστηκα με επιτυχίες φίλων -συναδέλφων (σε blogs, στην προσωπική τους ζωή κ.λπ.). Χάρηκα.
• Έκανα δίαιτα, έχασα, ξαναπήρα. Κύλησα.
• Διάβασα κάποια βιβλία. Χαλάρωσα.
• Έγραψα πάνω από 14.000 χιλιόμετρα στην εθνική οδό, πολλές ώρες συνολικά το τιμόνι μπρος πίσω. Κουράστηκα αλλά....
• ...και ξεκουράστηκα στην αγκαλιά σου, στην αγκαλιά της. Ηρέμησα.

Κι αν με ρωτήσεις τι θέλω το 2013 να μου φέρει ο Άι Βασίλης, αλήθεια, δεν ξέρω τι. Νομίζω πως από τη στιγμή που σας έχω, έχω τα πάντα. 

Ολοκληρώθηκα.

Καλές γιορτές σε όλους.

ΥΓ Δεν είδα ακόμη το Walking Dead. Το απέφυγα.

Mother....

Δεν θέλω να γίνω η μαμά μου.
Θέλω να είμαι η μαμά σου.

Αι Βασίλης έρχεται...

μέσα από τα μάτια σου και τη χαρά σου, μικρό μου....

ΥΓ Στολίσαμεεεεε