Subscribe to RSS feed

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Its my birthday....

... and i cry if i want it...



ΥΓ Κάποτε η δική μου μαμά στα μάτια μου δεν είχε ηλικία. Την αγνοούσα. Τη θεωρούσα δεδομένη. Επειδή ήταν η μαμά. Μία γυναίκα χωρίς ηλικία. Στα γενέθλιά της με ενδιέφερε να της αρέσει το δώρο ή η έκπληξη κι όχι να μάθω πόσο χρονών είναι.
Τώρα που είμαι εγώ μαμά άραγε η μικρή μου θα μετράει (τα) χρόνια (μου); Ή και για εκείνην θα είμαι η μαμά, μια γυναίκα χωρίς ηλικία...

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Μικρές νίκες...

...μεγάλες εκπλήξεις.



Κυρίως, εξέπληξα τον εαυτό μου με το γεγονός ότι δεν τα παράτησα. Και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα προς εμένα: άμα υπάρχει κίνητρο, υπάρχει και τρόπος.

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Νumber 513



WE RUN ATHENS 10K 2012
Αυτή την Κυριακή, θα είμαι εκεί. 10 χιλιόμετρα δεν είναι και λίγα, αλλά ο σκοπός είναι φιλανθρωπικός. Άρχισα ήδη να δένω τα παπούτσια μου....

Pride & the lady



Υπάρχουν κάποιες στιγμές που οι άνθρωποι πραγματικά ανθίζουν.

Πιστεύω πως αυτό γίνεται
Όταν νιώθουν ελεύθεροι να το κάνουν...
Οταν έχουν το χώρο να το κάνουν...
Όταν δεν τους πιέζει καμία μίζερη καθημερινότητα ή κάποια εργασιακή ρουτίνα...
Οταν έχουν τη θέληση να κάνουν...

Φυσικά, το καλύτερο λίπασμα για το άνθισμά τους είναι το ταλέντο. Αυτό, που βγαίνει δειλά δειλά στην αρχή στην επιφάνεια και έπειτα λάμπει. Εκτυφλωτικά.

Πίσω όμως από αυτή την λάμψη σίγουρα κρύβονται ώρες δουλειάς, στιγμές ανησυχίας, απογοητεύσεις αλλά και όνειρα και σχέδια που πραγματοποιούνται βήμα βήμα...

Και ως αποδέκτης του τελικού αποτελέσματος δεν έχεις παρά να νιώσεις χαρά για ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου, κάθισαν δίπλα σου, δούλεψαν  μαζί σου, εκμυστηρεύτηκαν χαρές και λύπες.
Μπράβο Κλειώ. Keep walking...

Πάτα εδώ για να δεις δουλειές της http://themuseandtheladybug.blogspot.gr/

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012

Επιτέλους Σαββατοκύριακο....


Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2012

Είσαι στη δουλιειά;


Keep Kalm and Have a Cookie!
The best advice ever!

Sparta...raei...


Ε ναι λοιπόν, το ομολογώ: το βλέπω με μανία, περιμένω με αγωνία τον επόμενο κύκλο, κι αν και δεν είμαι του σπλάτερ ωστόσο ρίχνω μία κρυφή ματιά από το μπλουζάκι που καλύπτει με δέος και τρόμο τα μάτια μου την ώρα που το αίμα βάφει κόκκινη την αρένα.
Εκπλήσσομαι: τέτοια ηδονή, λοιπόν, για τόσο αίμα;

PS: Δεν ξέρω αν μετά από αυτό δω το Walking Deads. Θα μου φανεί κολλέγιο μπροστά του!