περί εμπιστοσύνης

Το ωροσκόπιό μου λέει πως ήρθε ο καιρός να εμπιστευθώ τη ζωή και όχι να προσπαθώ πάλι να την καταλάβω.
Η καρδιά μου ωστόσο μου δείχνει εσένα...

ΥΓ Ακόμη κι αν δεν μπαίνω στη θέση σου, αν φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνω, αν ξεπερνώ τα όρια, αν (ξε)φεύγω, αν διεκδικώ δυναμικά, αν είμαι υπερβολική, πάντα, πάντα, σε αγαπώ, δεύτερη ζωή δεν έχει.

ducky

Έχω ένα παπάκι...
που μου κάνει πα...
που μου κάνει πα...
που μου κάνει πα πα πα...

ΥΓ και καθόλου απαπαπαπαπα....

η σιωπή των αμνών...

Θέλω όσο ποτέ άλλοτε να διαψευσθώ αλλά νομίζω πως η απόσταση από το θυμωμένη κι από το οργισμένη μέχρι το απελπισμένη δεν περπατιέται πολύ εύκολα.
Είναι στρωμένη με πάρα πολλές αμφιβολίες, πολλά «ναι μεν αλλά», μια στρατιά «και μετά τι;», ενδεχομένως και αρκετές ενοχές για την παρατεταμένη, τη μακρόχρονη βολική σιωπή.
Και «μου» και «μας».

περνάει ο καιρός εμπρός και εντός μου

Άκου ο καιρός περνάει απ' το δρόμο με ταξί
το μαντήλι του κουνάει με το χέρι το δεξί
κι όλοι οι γείτονες κοιτάνε και περίεργοι ρωτάνε:

"Πού πάει ο καιρός που φεύγει
κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;"

Ο καιρός με μια βαλίτσα τρέχει τρέχει σα ρομπότ
φτάνει στην Ηγουμενίτσα, μπαίνει μες στο φέρι-μποτ
και ταΐζει ένα γλάρο καθισμένο στο φουγάρο.

Πού πάει ο καιρός που φεύγει
κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;

Ο καιρός σε μια καμπάνα κατά λάθος κουτουλά
χάνει δέκα αεροπλάνα και στον ουρανό ψηλά
ο καιρός πετάει καβάλα σε μια ξύλινη κουτάλα

Πού πάει ο καιρός που φεύγει
κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;

Μήπως να έρθεις πιο κοντά μου απόψε?

αν ή να να να...?

Αν... αν είχαν όλοι οι άνθρωποι να φαν`
και οι παππούδες δόντια να μασάν`...

Αν ... η Τζέιν παντρευόταν τον Ταρζάν
αν κέρδιζε η γιαγιά μου στο κουμκάν...

Αν ... αν είχα για ξαδέρφη τη Μουλάν
αν ξέραν τα μωρά να κολυμπάν`
αν δεν ξανάχανα το Λιποζάν
αν έπαυαν οι σφήκες να τσιμπάν`...

Αν αν αν αν ...
αν αν αν αν αν αν αν αν ...

Θα γίνω μάγος , μάντης και σαμάν
να πέφτουν τα παιχνίδια να μη σπαν
Να μη σπαν

Αν ... αν ήξεραν οι κούκλες να μιλάν`
αν δε με έτσουζε το σαμπουάν ...

Αν ... αν ήταν ο μπαμπάς μου Σούπερμαν
η βρύση αν δεν ήταν τόσο πάν`...

Αν ... αν όλοι ήξεραν να παίζουν πιάν`...
να παίζουν , να χορεύουν , να γελαν`...
αν ήξεραν τ` αστέρια να μετράν`...
αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν ...

Αν αν αν αν ...
αν αν αν αν αν αν αν αν ...

Θα γίνω μάγος, μάντης και σαμάν
να πέφτουν τα παιχνίδια να μη σπαν
Να μη σπαν

Αν ...

http://www.youtube.com/watch?v=myZ-rz_4eUg&feature=related

ποτέ μη λες ποτέ...

Πάνω που είχα αρχίσει να τακτοποιώ την προηγούμενη ζωή μου σε κουτιά και σακούλες και να την αποθηκεύω στο πατάρι και να αποδέχομαι τα ηλικιακά όρια και τις κόκκινες γραμμές, ήρθες.
Και μου πρόσφερες αυτό το υπέροχο δώρο που χαμογελάει γλυκά και χαριτωμένα, που κλαίει ακόμη πιο χαριτωμένα, που με κοιτάζει με αγάπη μέσα στα μάτια, που βολεύεται στην αγκαλιά μου ζητώντας καταφύγιο και ασφάλεια, που μου πιάνει τον αντίχειρα και τον τραβάει προς το μέρος της, που δέχεται τα χάδια με ευχαρίστηση και γουργουρητά...
Πάνω που είχα αρχίσει να μην πιστεύω στα όνειρα ξεκίνησαν πάλι να ενεργοποιούνται από μία τσιριχτή φωνούλα...
Και το ποτέ μου το εναπόθεσα στο κάποτε...