Περί μητρότητας

.....Πριν ήσουν μια γυναίκα που ήθελε να γίνει μητέρα, τώρα είσαι μια μητέρα που προσπαθεί να γίνει και πάλι γυναίκα.....

Σήμερα γάμος έγινε... (και ήταν ο καλύτερος!)

Κοίτα λοιπόν που η μνήμη με ξεπερνάει και πάει και κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, αφήνοντάς μου μόνον κάτι εικόνες, δυνατές ευτυχώς. Δεν μπορώ να την κατηγορήσω...

Ήταν ένα απόγευμα σε ένα αυτοκίνητο με τον Φίλιππο που μας πήγαινε σε έναν γάμο. Και τραγουδούσαμε το “σήμερα γάμος γίνεται...” ξανά και ξανά. Και γελούσαμε, και εκμυστηρευόμασταν εκείνες τις αγάπες που πήγαν πια στο παράδεισο...

Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι πηγαίναμε προς θάλασσα (μα δε θυμάμαι ακόμη ποιος παντρευόταν! Μήπως ο Μιχάλης; Ίσως να θυμάσαι εσύ καλύτερα), πως αέρας φυσούσε τις σκέψεις μας, πως είμασταν χαρούμενοι, πως το προσκοπικό μαντήλι ήταν μπροστά στο παρμπρίζ. Ο ήλιος ήταν ζεστός, καλοκαιρινός, το φως του έτσουζε τα μάτια και σε ανάγκαζε να τα κλείσεις όταν έβγαζες τα γυαλιά, ο αέρας διεισδυτικός, περνούσε ανάμεσα από τα μαλλιά και τα έκανε άνω κάτω. Και ο απόηχος από το “σήμερα γάμος γίνεται...” ξεμάκραινε αφήνοντας πίσω του μια νοητή γραμμή ευτυχίας...

Τότε, στα σχέδιά μας δεν ήταν οι δικοί μας γάμοι. Όμως η ζωή, που τόσο απροσδόκητα αναποδογυρίζει τις βεβαιότητές σου, έφερε τον Φίλιππο στο γάμο μου να με οδηγεί κι εμένα να πηγαίνω στον δικό του για να τραγουδήσω τον ίδιο παραδοσιακό σκοπό, για να συγκινηθώ με τις στιγμές και με τις φωτογραφικές αναμνήσεις της Αθηνάς που σίγουρα ήταν μαζί μας, για να γελάσουμε, να πιούμε, να χορέψουμε, να ευχηθούμε από καρδιάς στην υπέροχη Άννα και τον καταπληκτικό Φίλιππο.

Και δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω πως, δεν ξέρω αν, αλλά εύχομαι κάποτε να φτάσει η στιγμή που θα τραγουδάμε αυτό τον σκοπό και στα δικά μας παιδιά. Η φωνή θα είναι λίγο πιο γερασμένη αλλά η καρδιά θα είναι πάντα εκεί, μαζί με τους ανθρώπους που αγαπά, επειδή τους αξίζει!

Να ζήσετε ευτυχισμένοι!

Τα τελευταία 5 χρόνια

Τα τελευταία 5 χρόνια έμαθα πως η ζωή μπορεί να εκπλήξει και να ανατρέψει ό,τι είχα κατά νου.

Τα τελευταία 5 χρόνια άλλαξα τον τρόπο να αγαπώ, άλλαξα τον τρόπο να αγκαλιάζω, άλλαξα τον τρόπο να κάνω πράγματα καθημερινά. Όλα έχουν στόχο, εσένα, και σκοπό, εσένα και εκείνη.

Κι αν τότε, εκείνη την Παρασκευή δεν γνωριζόμασταν ίσως τα 5 τελευταία χρόνια να ήταν μία ευθεία γραμμή, ένα ακόμη αδιάφορο και βαρετό status στο facebook.

Τα τελευταία 5 χρόνια μου άλλαξες ολόκληρη τη ζωή, έδωσες στην αγάπη κίνηση κι έκανες αυτή την κίνηση να αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ, σε αγαπώ δυνατά, σε αγαπώ για πάντα.

Zen

Κοιτάζω εδώ και μέρες ένα βίντεο, από αυτά που κυκλοφορουν στα social media, ένα μωρό ημερών κάνει μπάνιο με μια εκπαιδευμένη μαία σε μία χώρα πολύ μακρινή από τη δική μας και σε έναν χώρο, επίσης πολυ μακρινό από τους δικούς μας. Ο ήχος είναι παρόμοιος με αυτός που ακούς σε ακριβοπληρωμένα spa, το μωράκι επιπλέει στο νερό και ενστικτωδώς παίρνει την εμβρυακή στάση, ακουμπώντας στα χέρια της μαίας, κλείνοντας τα μάτια και απολαμβάνοντας την ελευθερία της κίνησης του νερού, τις αργές κινήσεις σαν απαλά αγγίγματα φτερού της μαίας, την ευεργετική επίδραση του νερού στο δέρμα του, την ηρεμία, τη γαλήνη, την επίπλευση...

Το ζηλεύω αυτό το μωρό. Βλέπω το βιντεάκι ξανά, και ξανά και ξανά και νιώθω ότι επιστρέφω στη μήτρα, ότι γίνομαι κι εγώ μία μικρή μάζα σώματος που επιπλέει στο νερό της βρύσης και στροφιλίζεται και αφήνεται, αφήνεται σε αυτά τα δύο έμπειρα χέρια που το βοηθούν να ηρεμήσει, να ξεχάσει ότι είναι τόσο μικρό σε έναν απέραντο, χαοτικό κόσμο, να αφήσει τα δάκρυά του στην ακρούλα των ματιών του, να θυμηθεί από από που έρχεται και να νιώσει την οικειότητα των 9 μηνών, να ανακαλύψει τον κόσμο μέσω της αφής και να απολαύσει -επιτέλους - αυτό το υπέροχο, χαλαρωτικό μπάνιο.

Ζηλεύω αυτή τη στιγμή. Την απόλυτη αφοσίωση και ήρεμη φροντίδα της μαίας. Θα ήθελα κι εγώ, με αυτόν τον τρόπο να είχα κάνει το πρώτο μπάνιο στην κόρη μου. Να τη βουτούσα απαλά, να την κρατούσα σαν εύθραστη πορσελάνη και να την νανούριζα γλυκά μέσα στο νερό εκγυμνάζοντας τη μνήμη της και το σώμα της, εκπαιδεύοντάς τη στην απόλυτη ελευθερία του νερού. Θα είχαμε καιρό για τα “μη”, τα “όχι” και τις “απειλές” που θα την κρατούν σαν μαριονέτα σε κάθε της κίνηση, θα την περιορίζουν σε καταναγκασμούς και θα της στερούν την αυθόρμητη (και επικίνδυνη) πολλές φορές ελευθερία της κι η μόνη της ελπίδα θα είναι το βραδινό κολύμπι της στην μπανιέρα. Μέχρι τότε αυτό το μπάνιο spa θα ήταν η δική μας ώρα: η ώρα που θα επιστρέφαμε κι οι δυο σε έναν αρχέγονο κόσμο ηρεμίας, σε μία απόλυτη αίσθηση χαράς που μόνο η ελευθερία της έκφρασης χωρίς κανέναν σωματικό ή άλλο φραγμό μπορεί να σου δώσει.

Ζηλεύω. Αλλά και δεν παύω να ονειρεύομαι, ακόμη κι αν το νερό έχει στερέψει, πώς κάποια στιγμή ένα τέτοιο μπάνιο θα γίνει πραγματικότητα.

Υγ,: Μα πώς έχουμε φτιάξει έτσι τα σπίτια και τις ζωές μας. Τόσο επικίνδυνα. Μόνο τα μη χωράνε πια...

Πες μου που πας.....;

Διάλογος με 2 ετών + 2 μηνών κόρη:

-Φεύγω.... μαμά, πιάνοντας το πόμολο της εξώπορτας

-Που πας; τη ρωτώ γελώντας

-Πάω βόλτα! Μου απαντά αποφασιστικά!

-Μόνη σου; την ξαναρωτώ με απορία.

-Ναι! Πιο αποφασιστική από ποτε!

-Είσαι μικρή, της λέω μαλακά....

-Όχι, δεν είμαι μική, είμαι ψθηλή.... μου λέει διεκδικητικά!

ΜΕΝΝ...

Τον Μιχάλη τον γνώρισα πριν περίπου 11 χρόνια. Στην μεγάλη ομάδα του Αμαρουσίου.

Ήμασταν μια παρέα.... μια παρέα που πίστευε στο ομαδικό πνεύμα και τη φιλία...

Ο Μιχάλης έγινε πατέρας πριν μια εβδομάδα. Πολυ νωρίς -στις 27 εβδομάδες -και μόλις 820 γραμμ. το ένα και 815 το αλλο. Η γυναίκα του κινδύνεψε πολύ. Όταν έμαθα το νέο αναστατώθηκα. Δεν συγκινήθηκα απλώς. Τρόμαξα. Ακόμη είμαι τρομαγμένη. Και ακόμη στεναχωριέμαι κάθε φορά που τους σκέφτομαι.

Γιατί ξέρω πόσο δύσκολο, ανυπόφορο, αξεπέραστο είναι να επστρέφεις σπίτι χωρίς μωρά στην αγκαλιά σου, σε μια αγκαλιά που τόσο πολύ τα επιθυμούσε.

Είναι τρομακτικά αγωνιώδες η κάθε μέρα να περνά με εκείνα αδύναμα να παλεύουν για την επιβίωσή τους σε ένα γυάλινο κουτάκι.

Ναι. Πιστεύω στην εξέλιξη της επιστήμης. Στη δυνατή θέληση για ζωή. Στη δύναμη των γονιών να ξεπεράσουν αυτό τον γολγοθά που λέγεται MENN και να βρουν το κουράγιο να τα περιμένουν για 3 ακόμη μήνες, μέχρι να βγουν έξω από το κουτάκι τους και με τα μικροσκοπικά χεράκια τους να αγκαλιάσουν τη μαμά και τον μπαμπά τους.

Ναι. Πιστεύω. Και εύχομαι αυτό το θαύμα να συντελεστεί πολύ πιο γρήγορα. Γιατί το αξίζουν.

ΥΓ Πόση βαρύτητα αποκτά στην περίπτωση αυτή η ευχή: Να σας ζήσουν!

Εϊμαστε το άρθροισμα των επιλογών μας

Έχουν περάσει 2 χρόνια και ένας μήνας+ κάτι.

Είδα σινεμά και θέατρο δύο ή τρεις φορές αυτά τα δύο χρόνια, δεν είμαι σίγουρη και αν με ρωτήσεις τι είδα δε θυμάμαι.

Βγήκα τέσσερις (ή πέντε φορές) με φίλες βόλτα, σκαστή, κάνωντας κοπάνα από τον άνθρωπο που την κρατά (για να μη δώσω δικαιώματα...)....

Μου έλειψαν άνθρωποι φίλοι που είναι μακριά και που για να τους δω πρέπει να έχω οργανώσει έναν λόχο...

Κοιμάμαι και δεν κοιμάμαι το απαραίτητο 8άωρο...

Τρώω πότε στο πόδι, πότε μόνη μου, πότε τσιμπολογώντας....

Δε γυμνάζομαι πια, γυμνάστηκα μαζί της για λίγους μήνες μέχρι που το πρόγραμμα της πισίνας σταμάτησε και αφήσαμε μαγιό και ειδικές πάνες για πισίνες στο πατάρι...

Δεν προλαβαίνω να βάψω τα μαλλιά μου, να μακιγιαριστώ, να ασχοληθώ λίγο με μένα, είμαι εν μέσω συννεφών τε και κουτάλων για μαγείρεμα, με μπιμπερό ανά χείρας που την ακολουθεί παρακαλώντας να πιει το γάλα της (με μέλι), με τα κλειδιά στην πόρτα για να μην αργήσω στο γραφείο...


Όποιος πει ότι καριέρα, θυληκότητα και μητρότητα μπορούν να συνδυαστούν με απόλυτη ισορροπία είναι ή σούπερ ήρωας κάποιου κόμικ (άρα φανταστικός) ή πλούσιος (άρα σχεδόν φανταστικός, τουλάχιστον στο δικό μου κύκλο).

Κι όμως αυτό δεν είναι ένα post παραπόνων.

Γιατί, ακόμη κι αν η κούραση με κάνει να αναρωτιέμαι αν είπα μία ωραία καλήμέρα σε Εκείνον, αν ρώτησα με ενδιαφέρον για τη ζωή του κάποιον συνάδελφο, αν έκανα ή δεν έκανα κάτι σωστό σήμερα ως μητέρα ή ώς σύζυγος και σύντροφος, όταν βλέπω τα αραιά δοντάκια της να τρίβονται στη μούρη μου και να χαχανίζει τα πέπλα πέφτουν, όλα απομακρύνονται όταν μου τραγουδά, τίποτα δεν έχει πια σημασία όταν μου χορεύει και τίποτα από όσα κάποτε ήταν σημαντικά για μένα δεν έχουν νόημα αν σε αυτά δεν βρίσκεται και εκείνη. Ποτέ δεν είδα ως αγγαρεία το φρεσκομαγειρεμένο φαγητό που θέλω να τρώει, ποτέ δεν με κούρασε η όποια γκρίνια της, ποτέ δεν την αντιμετώπισα ως ανειλημμένη υποχρέωση στη ζωή μου, ποτέ δεν με βάρυναν οι ώρες που ξενυχτούσα για να τη θηλάσω, για να την κρατάω στην αγκαλιά μου, για να της λέω παραμύθια με την κοκκινοσκουφίτσα.

Ναι, η δουλειά της μητέρας είναι ζόρικη. Ο ρόλος της δύσκολος έως και άχαρος. Διότι είναι εκείνη που πρωτίστως οφείλει να κάνει τα πάντα. Κι εκείνη που πρωτίστως θα κριθεί. Κι αν δεν καταφέρει να ξεπεράσει τον εαυτό της, μπορεί και να χάσει το παιχνίδι. Τον ρόλο τον επέλεξα. Και η καθημερινότητα είναι μέσα στις δυσκολίες αυτού του ρόλου.