Πες μου που πας.....;

Διάλογος με 2 ετών + 2 μηνών κόρη:

-Φεύγω.... μαμά, πιάνοντας το πόμολο της εξώπορτας

-Που πας; τη ρωτώ γελώντας

-Πάω βόλτα! Μου απαντά αποφασιστικά!

-Μόνη σου; την ξαναρωτώ με απορία.

-Ναι! Πιο αποφασιστική από ποτε!

-Είσαι μικρή, της λέω μαλακά....

-Όχι, δεν είμαι μική, είμαι ψθηλή.... μου λέει διεκδικητικά!

ΜΕΝΝ...

Τον Μιχάλη τον γνώρισα πριν περίπου 11 χρόνια. Στην μεγάλη ομάδα του Αμαρουσίου.

Ήμασταν μια παρέα.... μια παρέα που πίστευε στο ομαδικό πνεύμα και τη φιλία...

Ο Μιχάλης έγινε πατέρας πριν μια εβδομάδα. Πολυ νωρίς -στις 27 εβδομάδες -και μόλις 820 γραμμ. το ένα και 815 το αλλο. Η γυναίκα του κινδύνεψε πολύ. Όταν έμαθα το νέο αναστατώθηκα. Δεν συγκινήθηκα απλώς. Τρόμαξα. Ακόμη είμαι τρομαγμένη. Και ακόμη στεναχωριέμαι κάθε φορά που τους σκέφτομαι.

Γιατί ξέρω πόσο δύσκολο, ανυπόφορο, αξεπέραστο είναι να επστρέφεις σπίτι χωρίς μωρά στην αγκαλιά σου, σε μια αγκαλιά που τόσο πολύ τα επιθυμούσε.

Είναι τρομακτικά αγωνιώδες η κάθε μέρα να περνά με εκείνα αδύναμα να παλεύουν για την επιβίωσή τους σε ένα γυάλινο κουτάκι.

Ναι. Πιστεύω στην εξέλιξη της επιστήμης. Στη δυνατή θέληση για ζωή. Στη δύναμη των γονιών να ξεπεράσουν αυτό τον γολγοθά που λέγεται MENN και να βρουν το κουράγιο να τα περιμένουν για 3 ακόμη μήνες, μέχρι να βγουν έξω από το κουτάκι τους και με τα μικροσκοπικά χεράκια τους να αγκαλιάσουν τη μαμά και τον μπαμπά τους.

Ναι. Πιστεύω. Και εύχομαι αυτό το θαύμα να συντελεστεί πολύ πιο γρήγορα. Γιατί το αξίζουν.

ΥΓ Πόση βαρύτητα αποκτά στην περίπτωση αυτή η ευχή: Να σας ζήσουν!

Εϊμαστε το άρθροισμα των επιλογών μας

Έχουν περάσει 2 χρόνια και ένας μήνας+ κάτι.

Είδα σινεμά και θέατρο δύο ή τρεις φορές αυτά τα δύο χρόνια, δεν είμαι σίγουρη και αν με ρωτήσεις τι είδα δε θυμάμαι.

Βγήκα τέσσερις (ή πέντε φορές) με φίλες βόλτα, σκαστή, κάνωντας κοπάνα από τον άνθρωπο που την κρατά (για να μη δώσω δικαιώματα...)....

Μου έλειψαν άνθρωποι φίλοι που είναι μακριά και που για να τους δω πρέπει να έχω οργανώσει έναν λόχο...

Κοιμάμαι και δεν κοιμάμαι το απαραίτητο 8άωρο...

Τρώω πότε στο πόδι, πότε μόνη μου, πότε τσιμπολογώντας....

Δε γυμνάζομαι πια, γυμνάστηκα μαζί της για λίγους μήνες μέχρι που το πρόγραμμα της πισίνας σταμάτησε και αφήσαμε μαγιό και ειδικές πάνες για πισίνες στο πατάρι...

Δεν προλαβαίνω να βάψω τα μαλλιά μου, να μακιγιαριστώ, να ασχοληθώ λίγο με μένα, είμαι εν μέσω συννεφών τε και κουτάλων για μαγείρεμα, με μπιμπερό ανά χείρας που την ακολουθεί παρακαλώντας να πιει το γάλα της (με μέλι), με τα κλειδιά στην πόρτα για να μην αργήσω στο γραφείο...


Όποιος πει ότι καριέρα, θυληκότητα και μητρότητα μπορούν να συνδυαστούν με απόλυτη ισορροπία είναι ή σούπερ ήρωας κάποιου κόμικ (άρα φανταστικός) ή πλούσιος (άρα σχεδόν φανταστικός, τουλάχιστον στο δικό μου κύκλο).

Κι όμως αυτό δεν είναι ένα post παραπόνων.

Γιατί, ακόμη κι αν η κούραση με κάνει να αναρωτιέμαι αν είπα μία ωραία καλήμέρα σε Εκείνον, αν ρώτησα με ενδιαφέρον για τη ζωή του κάποιον συνάδελφο, αν έκανα ή δεν έκανα κάτι σωστό σήμερα ως μητέρα ή ώς σύζυγος και σύντροφος, όταν βλέπω τα αραιά δοντάκια της να τρίβονται στη μούρη μου και να χαχανίζει τα πέπλα πέφτουν, όλα απομακρύνονται όταν μου τραγουδά, τίποτα δεν έχει πια σημασία όταν μου χορεύει και τίποτα από όσα κάποτε ήταν σημαντικά για μένα δεν έχουν νόημα αν σε αυτά δεν βρίσκεται και εκείνη. Ποτέ δεν είδα ως αγγαρεία το φρεσκομαγειρεμένο φαγητό που θέλω να τρώει, ποτέ δεν με κούρασε η όποια γκρίνια της, ποτέ δεν την αντιμετώπισα ως ανειλημμένη υποχρέωση στη ζωή μου, ποτέ δεν με βάρυναν οι ώρες που ξενυχτούσα για να τη θηλάσω, για να την κρατάω στην αγκαλιά μου, για να της λέω παραμύθια με την κοκκινοσκουφίτσα.

Ναι, η δουλειά της μητέρας είναι ζόρικη. Ο ρόλος της δύσκολος έως και άχαρος. Διότι είναι εκείνη που πρωτίστως οφείλει να κάνει τα πάντα. Κι εκείνη που πρωτίστως θα κριθεί. Κι αν δεν καταφέρει να ξεπεράσει τον εαυτό της, μπορεί και να χάσει το παιχνίδι. Τον ρόλο τον επέλεξα. Και η καθημερινότητα είναι μέσα στις δυσκολίες αυτού του ρόλου.

Για σένα.....

Κρατάμε μέσ' στα χέρια μας τα πρόσωπά μας
Και βλέπουμε χρωματιστές εκτάσεις
Οι σκέψεις μας γίνονται γεννιούνται
Στην κάθε μας ματιά.

Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα
Που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
Μέσα στ' αστέρια.

Ανδρέας ΅Εμπειρίκος

Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα.... και κάθε τόσο ανθίζεις τη μέρα μου με το θαύμα της αγάπης σου...

Fragile...

Δεν με τρελαίνει τόσο

η σιωπή των ηλεκτρικών μηχανών

το σκοτάδι από το κομμένο ρεύμα

τα άδεια δωμάτια από μετακόμιση

τα άδεια δωμάτια που περιμένουν να γεμίσουν

ο ψίθυρος που υφέρπει

το κρυφτούλι των συναισθημάτων

αλλά

η παραδοχή ότι κάτι έχει αλλάξει και παραμένουμε θεατές σε αυτήν την υπόγεια αλλαγή, χωρίς να παίρνουμε καμία απόφαση, χωρίς να αναλαμβάνουμε κάποια πρωτοβουλία, κάποια δράση...

Κι ύστερα απορείς πώς κρατιόμαστε...

Από μία αόρατη τρίχα. Τόσο εύθραυστα είναι. Όλα.

Απολογισμός

Το 2012

• Έχασα μία φίλη και συνάδελφο – προτίμησε τη διακοπή της επικοινωνίας, προτίμησα την αποστασιοποίηση. Πικράθηκα.
• Ανακάλυψα τις μικρές χαρές που σου δίνει η καθημερινότητα με τον σύντροφό σου και τις μεγάλες στιγμές που σου προσφέρει το παιδί σου. Γέλασα.
• Μείωσα τις προσδοκίες μου για τους γονείς μου, τους αντιμετωπίζω με επιείκεια. Συμφιλιώθηκα.
• Έπεσε η αίσθηση του χιούμορ μου. Απογοητεύτηκα.
• Πιέστηκα στη δουλειά. Παραγκωνίστηκα.
• Λιγόστεψε τραγικά ο ελεύθερός μου χρόνος. Αγχώθηκα.
• Αποτίναξα τα βαμπίρ και κράτησα ό,τι αξίζει: Οι παλιοί μου φίλοι έμειναν πλάι μου, οι νέοι ενισχύθηκαν, κάποιοι – αυτοί που αποφάσισαν να γκρινιάζουν εσαεί για τη μοίρα τους – εξοστρακίστηκαν. Ξεκαθάρισα.
• Είδα από άλλη οπτική και άλλους ρόλους τη ζωή μου. Άλλαξα.
• Συνειδητοποίησα το “κάλλιο αργά παρά ποτέ” μέχρι το κόκκαλο. Και χαίρομαι που τελικά ζω και βιώνω, έστω και αργά, κάποια πράγματα. Πρόλαβα.
• Προσπάθησα να σκέφτομαι θετικά έχοντας στο μυαλό μου μια ιστορία που μου είπε μία συνάδελφος (που το βασικό της νόημα είναι να βλέπω το καλό όπου κι αν βρίσκεται, να μην είμαι αχάριστη, να εκτιμώ). Για να είμαι ειλικρινής δεν τα κατάφερα αλλά μείωσα το αρνητικό συναίσθημα μέσα μου. Ισορρόπησα (λίγο).
• Συγκινήθηκα με τη γέννηση άλλων παιδιών, φίλων. Συγκινήθηκα με τους γάμους φίλων. Ένιωσα.
• Έγινα πιο ευαίσθητη από όσο ήμουν σε διάφορα θέματα. Συνέκρινα.
• Ζορίστηκα λίγα με τις οικονομικές απαιτήσεις. Φοβήθηκα.
• Ονειρεύτηκα να κάνω κάτι δικό μου αλλά ναυάγησε. Ξέρω πως κάποια στιγμή θα το ξαναρχίσω από εκεί που το άφησα. Όταν θα είμαι πραγματικά έτοιμη (ή πραγματικά πιεσμένη). Τα παράτησα.
• Ενθουσιάστηκα με επιτυχίες φίλων -συναδέλφων (σε blogs, στην προσωπική τους ζωή κ.λπ.). Χάρηκα.
• Έκανα δίαιτα, έχασα, ξαναπήρα. Κύλησα.
• Διάβασα κάποια βιβλία. Χαλάρωσα.
• Έγραψα πάνω από 14.000 χιλιόμετρα στην εθνική οδό, πολλές ώρες συνολικά το τιμόνι μπρος πίσω. Κουράστηκα αλλά....
• ...και ξεκουράστηκα στην αγκαλιά σου, στην αγκαλιά της. Ηρέμησα.

Κι αν με ρωτήσεις τι θέλω το 2013 να μου φέρει ο Άι Βασίλης, αλήθεια, δεν ξέρω τι. Νομίζω πως από τη στιγμή που σας έχω, έχω τα πάντα. 

Ολοκληρώθηκα.

Καλές γιορτές σε όλους.

ΥΓ Δεν είδα ακόμη το Walking Dead. Το απέφυγα.

Mother....

Δεν θέλω να γίνω η μαμά μου.
Θέλω να είμαι η μαμά σου.