Απολογισμός

Το 2012

• Έχασα μία φίλη και συνάδελφο – προτίμησε τη διακοπή της επικοινωνίας, προτίμησα την αποστασιοποίηση. Πικράθηκα.
• Ανακάλυψα τις μικρές χαρές που σου δίνει η καθημερινότητα με τον σύντροφό σου και τις μεγάλες στιγμές που σου προσφέρει το παιδί σου. Γέλασα.
• Μείωσα τις προσδοκίες μου για τους γονείς μου, τους αντιμετωπίζω με επιείκεια. Συμφιλιώθηκα.
• Έπεσε η αίσθηση του χιούμορ μου. Απογοητεύτηκα.
• Πιέστηκα στη δουλειά. Παραγκωνίστηκα.
• Λιγόστεψε τραγικά ο ελεύθερός μου χρόνος. Αγχώθηκα.
• Αποτίναξα τα βαμπίρ και κράτησα ό,τι αξίζει: Οι παλιοί μου φίλοι έμειναν πλάι μου, οι νέοι ενισχύθηκαν, κάποιοι – αυτοί που αποφάσισαν να γκρινιάζουν εσαεί για τη μοίρα τους – εξοστρακίστηκαν. Ξεκαθάρισα.
• Είδα από άλλη οπτική και άλλους ρόλους τη ζωή μου. Άλλαξα.
• Συνειδητοποίησα το “κάλλιο αργά παρά ποτέ” μέχρι το κόκκαλο. Και χαίρομαι που τελικά ζω και βιώνω, έστω και αργά, κάποια πράγματα. Πρόλαβα.
• Προσπάθησα να σκέφτομαι θετικά έχοντας στο μυαλό μου μια ιστορία που μου είπε μία συνάδελφος (που το βασικό της νόημα είναι να βλέπω το καλό όπου κι αν βρίσκεται, να μην είμαι αχάριστη, να εκτιμώ). Για να είμαι ειλικρινής δεν τα κατάφερα αλλά μείωσα το αρνητικό συναίσθημα μέσα μου. Ισορρόπησα (λίγο).
• Συγκινήθηκα με τη γέννηση άλλων παιδιών, φίλων. Συγκινήθηκα με τους γάμους φίλων. Ένιωσα.
• Έγινα πιο ευαίσθητη από όσο ήμουν σε διάφορα θέματα. Συνέκρινα.
• Ζορίστηκα λίγα με τις οικονομικές απαιτήσεις. Φοβήθηκα.
• Ονειρεύτηκα να κάνω κάτι δικό μου αλλά ναυάγησε. Ξέρω πως κάποια στιγμή θα το ξαναρχίσω από εκεί που το άφησα. Όταν θα είμαι πραγματικά έτοιμη (ή πραγματικά πιεσμένη). Τα παράτησα.
• Ενθουσιάστηκα με επιτυχίες φίλων -συναδέλφων (σε blogs, στην προσωπική τους ζωή κ.λπ.). Χάρηκα.
• Έκανα δίαιτα, έχασα, ξαναπήρα. Κύλησα.
• Διάβασα κάποια βιβλία. Χαλάρωσα.
• Έγραψα πάνω από 14.000 χιλιόμετρα στην εθνική οδό, πολλές ώρες συνολικά το τιμόνι μπρος πίσω. Κουράστηκα αλλά....
• ...και ξεκουράστηκα στην αγκαλιά σου, στην αγκαλιά της. Ηρέμησα.

Κι αν με ρωτήσεις τι θέλω το 2013 να μου φέρει ο Άι Βασίλης, αλήθεια, δεν ξέρω τι. Νομίζω πως από τη στιγμή που σας έχω, έχω τα πάντα. 

Ολοκληρώθηκα.

Καλές γιορτές σε όλους.

ΥΓ Δεν είδα ακόμη το Walking Dead. Το απέφυγα.

Mother....

Δεν θέλω να γίνω η μαμά μου.
Θέλω να είμαι η μαμά σου.

Αι Βασίλης έρχεται...

μέσα από τα μάτια σου και τη χαρά σου, μικρό μου....

ΥΓ Στολίσαμεεεεε

Να μας χαιρόμαστε...

Χρόνια πολλά (και σε σένα αδελφέ, ξέρεις εσύ...)...

Η πτώση

Ακούγονται πολλά όταν η πτώση είναι γεγονός, περισσότερο από τον κρότο είναι ο θόρυβος των σχολίων, κακόβουλων και μη...
[Ένας ακόμη εκδότης έπεσε και αρκετοί συνάδελφοι έμειναν στο δρόμο, χωρίς style, χωρίς κανείς να σκέφτεται το life τους.....]
Όμως, σε αυτό το μαγαζί εγώ μαθήτευσα. Όπως εκατοντάδες άλλοι... Μπορεί η επιλογή των ανθρώπων που διεύθυναν τα περιοδικά του - οι οποίοι ασκούσαν αφειδώς εργασιακό bulling - να ήταν κακή, όμως ο ίδιος λάτρευε τις σελίδες των περιοδικών, χαιρετούσε τους υπαλλήλους του, ενδιαφερόταν γι αυτούς, τους άκουγε, όποια νέα ιδέα είχαν δεν την άφηνε να πέσει στο ξύλινο πάτωμα...
Είναι κρίμα, που φεύγει από το παιχνίδι ένας εκδότης και αφήνει στα χέρια των επιχειρηματιών πια τη συνέχεια.
Γιατί άλλο εκδότης και άλλο επιχειρηματίας, η ιστορία δείχνει τελικά ότι αυτά τα δύο δε συνάδουν....

Its my birthday....

... and i cry if i want it...

ΥΓ Κάποτε η δική μου μαμά στα μάτια μου δεν είχε ηλικία. Την αγνοούσα. Τη θεωρούσα δεδομένη. Επειδή ήταν η μαμά. Μία γυναίκα χωρίς ηλικία. Στα γενέθλιά της με ενδιέφερε να της αρέσει το δώρο ή η έκπληξη κι όχι να μάθω πόσο χρονών είναι.
Τώρα που είμαι εγώ μαμά άραγε η μικρή μου θα μετράει (τα) χρόνια (μου); Ή και για εκείνην θα είμαι η μαμά, μια γυναίκα χωρίς ηλικία...

Μικρές νίκες...

...μεγάλες εκπλήξεις.

Κυρίως, εξέπληξα τον εαυτό μου με το γεγονός ότι δεν τα παράτησα. Και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα προς εμένα: άμα υπάρχει κίνητρο, υπάρχει και τρόπος.