Αι Βασίλης έρχεται...

μέσα από τα μάτια σου και τη χαρά σου, μικρό μου....

ΥΓ Στολίσαμεεεεε

Να μας χαιρόμαστε...

Χρόνια πολλά (και σε σένα αδελφέ, ξέρεις εσύ...)...

Η πτώση

Ακούγονται πολλά όταν η πτώση είναι γεγονός, περισσότερο από τον κρότο είναι ο θόρυβος των σχολίων, κακόβουλων και μη...
[Ένας ακόμη εκδότης έπεσε και αρκετοί συνάδελφοι έμειναν στο δρόμο, χωρίς style, χωρίς κανείς να σκέφτεται το life τους.....]
Όμως, σε αυτό το μαγαζί εγώ μαθήτευσα. Όπως εκατοντάδες άλλοι... Μπορεί η επιλογή των ανθρώπων που διεύθυναν τα περιοδικά του - οι οποίοι ασκούσαν αφειδώς εργασιακό bulling - να ήταν κακή, όμως ο ίδιος λάτρευε τις σελίδες των περιοδικών, χαιρετούσε τους υπαλλήλους του, ενδιαφερόταν γι αυτούς, τους άκουγε, όποια νέα ιδέα είχαν δεν την άφηνε να πέσει στο ξύλινο πάτωμα...
Είναι κρίμα, που φεύγει από το παιχνίδι ένας εκδότης και αφήνει στα χέρια των επιχειρηματιών πια τη συνέχεια.
Γιατί άλλο εκδότης και άλλο επιχειρηματίας, η ιστορία δείχνει τελικά ότι αυτά τα δύο δε συνάδουν....

Its my birthday....

... and i cry if i want it...

ΥΓ Κάποτε η δική μου μαμά στα μάτια μου δεν είχε ηλικία. Την αγνοούσα. Τη θεωρούσα δεδομένη. Επειδή ήταν η μαμά. Μία γυναίκα χωρίς ηλικία. Στα γενέθλιά της με ενδιέφερε να της αρέσει το δώρο ή η έκπληξη κι όχι να μάθω πόσο χρονών είναι.
Τώρα που είμαι εγώ μαμά άραγε η μικρή μου θα μετράει (τα) χρόνια (μου); Ή και για εκείνην θα είμαι η μαμά, μια γυναίκα χωρίς ηλικία...

Μικρές νίκες...

...μεγάλες εκπλήξεις.

Κυρίως, εξέπληξα τον εαυτό μου με το γεγονός ότι δεν τα παράτησα. Και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα προς εμένα: άμα υπάρχει κίνητρο, υπάρχει και τρόπος.

Νumber 513

WE RUN ATHENS 10K 2012
Αυτή την Κυριακή, θα είμαι εκεί. 10 χιλιόμετρα δεν είναι και λίγα, αλλά ο σκοπός είναι φιλανθρωπικός. Άρχισα ήδη να δένω τα παπούτσια μου....

Pride & the lady

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που οι άνθρωποι πραγματικά ανθίζουν.

Πιστεύω πως αυτό γίνεται
Όταν νιώθουν ελεύθεροι να το κάνουν...
Οταν έχουν το χώρο να το κάνουν...
Όταν δεν τους πιέζει καμία μίζερη καθημερινότητα ή κάποια εργασιακή ρουτίνα...
Οταν έχουν τη θέληση να κάνουν...

Φυσικά, το καλύτερο λίπασμα για το άνθισμά τους είναι το ταλέντο. Αυτό, που βγαίνει δειλά δειλά στην αρχή στην επιφάνεια και έπειτα λάμπει. Εκτυφλωτικά.

Πίσω όμως από αυτή την λάμψη σίγουρα κρύβονται ώρες δουλειάς, στιγμές ανησυχίας, απογοητεύσεις αλλά και όνειρα και σχέδια που πραγματοποιούνται βήμα βήμα...

Και ως αποδέκτης του τελικού αποτελέσματος δεν έχεις παρά να νιώσεις χαρά για ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου, κάθισαν δίπλα σου, δούλεψαν  μαζί σου, εκμυστηρεύτηκαν χαρές και λύπες.
Μπράβο Κλειώ. Keep walking...

Πάτα εδώ για να δεις δουλειές της http://themuseandtheladybug.blogspot.gr/