Τέλος εποχής, αρχή νέας σεζόν

Στη ζωή σου πρέπει να πεις ένα “όχι” κι ένα “ναι” που θα τα θυμάσαι για πάντα. Αρκεί να σημαδέψουν και κάποιον άλλον. Τα “όχι” και “ναι” που τα θυμάσαι μόνο εσύ είναι άχρηστα.

Baby dictionary

Ααααα (κάνει το μωρό όταν κλαίει)

Βαβ (γαύγισμα)

Βαβά (χτύπημα)

βαβού (λουλούδια)

βεβέ (Βαγγέλης)
Βζζζζ (η μελισσούλα)

Γιαγιά (γιαγιά)

Γιαγιέτα (Αριέττα)

Γιγιά Γιγιά (Σιγά σιγά)

Γιωγία (Γεωργία)

Γάλ(ι)α (γάλα)
Γκαλιά, γκαλιάαα (Αγκαλιά)

Δαπέτη (Δραπέτης)

Ε-ε-εεε (Από το Οέο, τραγούδι με τον Gummy Bear)

Ζεζέ (Ζουζούνα ή ζώνη)

Καίει (καίει)

Κοιλιά (κοιλιά)
Κιου (κούτελο)

Λιαλιά (σαλιάρα)

Μα (μάτι, μάγουλο, μάκια, μαλλιά...)

Μαμ (φαγητό)

Μαμά

Μαμού (Μαϊμού)
Μάτα (ντομάτα)

Μεμός (Λαιμός)
Μιμί (ψωμί)

Μπαμπά

Μπάλ(ι)α (Μπάλα)

Μπεεε (κατσικάκι)

Μπεμπέ (μωρό και Λιλή)

Μπούμπα (τούμπα)

Νιενιέ (νερό)

Νια (νάνι ή γάτα)

Ντι (Κωνσταντίνος)

Ντουζ (ντουζ)

Όϊνκ όϊνκ (το γαιδουράκι)

Πα (παραμύθια)
Παπουλά (πουλάκια)

Παππού (και παπούτσια)

Παπούταααα (παπούτσια)

Πό (πόδια)
Πεπέ (καρπούζι, καπέλο)
Πιπί (πιπί)

Πωπώ (Σε αγαπώ, ποπός)

Τατά (κακά)

Τω (κάτω)

Τεά (Θεά)

Τις (τρεις)
Τιτί (τυρί)

Σιχία (ησυχία)

Συ (εσύ)

Φθθςςςς (το φιδάκι)

Φεφές (καφές)

Χε (χέρια)

ΩΩΩ! (θαυμασμός)

Η λίστα εμπλουτίζεται (καθημερινά).....

Σε διακοπές....

Οι τρεις μας....
Ό,τι καλύτερο!

Love... four ever

"Τώρα γλυκό μου"
Και έτσι αρχίσαν όλα....
Σε ευχαριστώ για όσα μου χαρίζεις, κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα
και σε ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου

Γίνε -επιτέλους - αυτό που είσαι!

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που λένε ψέματα στους άλλους και αυτοί που λένε ψέματα στον εαυτό τους.
Τους πρώτους προσπαθώ να τους αποφεύγω, όταν γίνονται αντιληπτά τα ψέματά τους. Αυτό γιατί οι περισσότεροι το κάνουν για να σε τρομοκρατήσουν, να σου επιβληθούν, να σε κοροϊδέψουν ή να σε βλάψουν. Ουσιαστικά σε υποτιμούν.
Τους δεύτερους πραγματικά τους λυπάμαι. Γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι για να τους βοηθήσω (το μόνο που κάνω είναι να κουνώ το κεφάλι μου συγκαταβατικά και να κάνω ότι πιστεύω όσα μου λένε) -μήπως τελικά λέω κι εγώ ψέματα στους ψεύτες; Υποκρίνονται σχέσεις, καθημερινές ευτυχισμένες στιγμές, προσπαθούν να καλύψουν μυστικά, να προφυλάξουν την άχαρη ιδιωτική τους ζωή, υφαίνουν με μικρά, αθώα ψέματα, τη ζωή τους και νιώθουν, ή νομίζουν ότι νιώθουν, ότι τα καταφέρνουν μια χαρά!
Τι κρίμα.

Τελικά χρειάζεται πολύ πολύ πολύ θάρρος για να αποδεχτείς αυτό που είσαι ή πολλή πολλη πολλή αλήθεια να παραδεχτείς για να γίνεις αυτό που είσαι. Σίγουρα κοστίζει αλλά η αλήθεια, στο τέλος, ανακουφίζει. Τι λες;

Μία ακόμη αναίμακτη μέρα, στη δουλειά;

Είμαστε προσωρινοί. Οκ. Κλισέ. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αυτό κι αν είναι...

Γενικά δεν είμαστε ιδιοκτήτες αλλά διαχειριστές: της σχέσης μας, της περιουσίας μας, της επαγγελματικής ή άλλης ζωής μας. Δεν μας ανήκει κανένας και τίποτα.

Αυτό, αν με αυτό όλοι πορευόμασταν θα σταματούσαμε τις δικαιολογίες, τον ενδεχόμενο φόβο μήπως χάσουμε κάτι από αυτά τα ιδιοκτησιακά κατεστημένα.

Τίποτα μα τίποτα δεν μας ανήκει.

• Η θέση στη δουλειά μας είναι απλώς μία θέση για τον οποιοδήποτε. Ο φτηνότερος (την) κερδίζει – ο καλύτερος την έχασε.
• Ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας. Δεν είναι κτήμα μας και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να του φερόμαστε έτσι.
• Το παιδί μας, κάποτε θα ανοίξει την πόρτα (για φτερά δεν ξέρω) και θα φύγει.
• Οι φίλοι μας. Σήμερα είναι εδώ, αύριο λίγο μακρύτερα, μεθαύριο ποιος ξέρει...

Αν μαθαίναμε να διαχειριζόμασταν σωστά τις καταστάσεις και όχι να δαγκώναμε τα χέρια που προσπαθούν να τις αρπάξουν τότε ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Στο έχω πει: στεναχωριέμαι στη δουλειά γιατί βιώνω αυτή την προσωρινότητα περισσότερο από ποτέ, την αδικία, την απαξίωση, την μεροληψία. Και τότε μπαίνει το μαχαίρι στο λαιμό με την φράση οικονομική κρίση και σου κόβει τη φωνή. Ξέρω τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει προς το παρόν το κλίμα το στραβό που το έχει πια χωνέψει ο γάιδαρος, δεν μπορεί κανείς να μας απεγκλωβίσει, και επιλέγουμε τη σιωπή – που από χρυσός έγινε άνθρακας πια – για να περάσει άλλη μια αναίμακτη μέρα στη δουλειά....

Μετατοπίσεις...

Κάποτε εδώ ζούσε το κίνητρο. Το πήρε μακριά μία μικροκακόμοιρη και κοντόθωρη καθημερινότητα και δεν το ξαναείδε ποτέ κανείς.

Χάνοντας το κίνητρο χάνεις και την ισορροπία σου, μετατοπίζεις και μετατοπίζεσαι σε ένα άβολο σημείο από το οποίο δεν βρίσκεις το λόγο να το κουνήσεις. Άβολο μεν, βολικό για τις δικαιολογίες σου δε.

Και ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι καλύτερο για να προχωρήσεις: να αποδεχτείς αυτό που δεν αλλάζει ή να αλλάξεις αυτό που δεν αποδέχεσαι;